การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างแบบแผนความเชื่อ ด้านสุขภาพ ปัจจัยทางชีวสังคมกับพฤติกรรมการใช้เข็มขัดนิรภัย และเพื่อศึกษาปัจจัย ตามแบบแผนความเชื่อด้านสุขภาพ ปัจจัยทางชีวสังคมที่มีความสามารถในการอธิบายพฤติกรรม การใช้เข็มข้ดนิรภัยของผู้ขับรถยนต์ส่วนบุคคล โดยมีตัวแปร 2 ปัจจัย คือ ปัจจัยตาม แบบแผนความเชื่อด้านสุขภาพ ได้แก่ การรับรู้โอกาสเสี่ยงในการเกิดอุบัติเหตุ การรับรู้ ความรุนแรงในการเกิดอุบัติเหตุ การับรู้ประโยชน์อุปสรรคในการใช้เข็มขัดนิรภัยและสิ่ง ชักนำให้มีการปฏิบัติ (สิ่งชักนำภายในและสิ่งชักนำภายนอกให้มีการปฏิบัติ) ปัจจัยทาง ชีวสังคม ได้แก่ เพศ อายุ ระดับการศึกษา ประสบการณ์การขับรถยนต์ ประสบการณ์การเกิด อุบัติเหตุ กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ขับรถยนต์ส่วนบุคคลจำนวน 400 คน เพศชาย 229 คน เพศหญิง 171 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบบังเอิญ เครื่องมือเป็นแบบสอบถามซึ่งผู้วิจัย สร้างเอง เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม ผลการศึกษาพบว่า 1. ผู้ขับรถยนต์ส่วนบุคคลมีการรับรู้โอกาสเสี่ยงในการเกิดอุบัติเหตุและมีการ รับรู้ประโยชน์อุปสรรคในการใช้เข็มขัดนิรภัยในระดับมาก การรับรู้ความแรุนแรงในการเกิด อุบัติเหตุในระดับน้อย 2. พฤติกรรมการใช้เข็มขัดนิรภัยอยู่ในระดับดีมาก 3. การรับรู้โอกาสเสี่ยงในการเกิดอุบัติเหตุมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้ เข็มขัดนิรภัยอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 4. การรับรู้ความรุนแรงในการเกิดอุบัติเหตุมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้ เข็มขัดนิรภัยอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 5. การรับรู้ประโยชน์อุปสรคในการใช้เข็มขัดนิรภัยมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรม การใช้เข็มขัดนิรภัยอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 6. ผู้ขับรถยนต์ส่วนบุคคลที่มีเพศแตกต่างกันมีพฤติกรรมการใช้เข็มขัดนิรภัย แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 7. อายุมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการใช้เข็มขัดนิรภัยอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .001 8. ปัจจัยตามแบบแผนความเชื่อด้านสุขภาพและปัจจัยทางชีวสังคมสามารถร่วมกัน ทำนายพฤติกรรมการใช้เข็มขัดนิรภัยได้ และการรับรู้ประโยชน์อุปสรรคในการใช้เข็มขัด นิรภัยสามารถทำนายพฤติกรรมการใช้เข็มขัดนิรภัยได้ดีที่สุด