การวิจัยในครั้งนี้มีความมุ่งหมายเพื่อหาอัตราส่วนผสม ของการใช้ยางรีเคลมกับยางคอมเปานด์ ใช้ในการผลิตยาง รถจักรยานยนต์ที่มีคุณภาพอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานอุตสาหกรรม โดยศึกษาทดลองใช้ทั้งหมดจำนวน 15 อัตราส่วนของการทดลอง นำมาผสมกันเป็นยางคอมเปานด์ตัวใหม่เรียกว่า ยางผสม นำ ยางผสมที่ได้ไปทดสอบหาคุณสมบัติทางด้านกายภาพ คือ ค่า ความหนืด และเวลาในการสุกของยาง หลังจากนั้นนำยาง มาผ่านกระบวนการผลิตตามขั้นตอนเป็นยางสำเร็จรูป แล้ว นำมาตรวจสอบคุณภาพทางด้านลักษณะภายนอก ความต้านทาน พลังงานทำลาย ความคงทนและความทนทาน ผลการทดสอบพบว่า ยางผสม ก่อนนำไปขึ้นรูป มีค่า ความหนืด โดยทั่วไปผ่านเกณฑ์ที่กำหนด ความแตกต่างของ อัตราส่วนผสมใกล้เคียงกัน ค่าความหนืดสามารถนำไปผ่าน กระบวนการผลิตได้ ส่วนค่าเวลาในการสุกของยาง เมื่อเพิ่ม จำนวนอัตราส่วนผสมยางรีเคลมเข้าไปจากน้อยไปมากค่าเวลา ในการสุกของยางจะเร็วขึ้น ซึ่งเมื่อยางสุกเร็วขึ้นในการเข้า กระบวนการผลิตจะเกิดปัญหาต่อการขึ้นรูป ผลการทดสอบยางรถจักรยานยนต์ที่ทำขึ้น คุณภาพด้าน ลักษณะภายนอกของยางขึ้นอยู่กับส่วนผสมที่เป็นยางรีเคลม ถ้ามีมากจะสังเกตเห็นด้วยตาว่าผิวหยาบไม่เป็นมันวาวและ เป็นเม็ดเล็กๆ รอบเส้น ในส่วนนี้จะพบความไม่สมบูรณ์ของ ยางได้มากขึ้นจนถึงไม่สามารถนำไปใช้งานได้ ในด้านคุณภาพ ของความต้านทานพลังงานทำลาย โครงสร้างของยางแบ่ง ออกเป็นชั้น ส่วนที่เป็นดอกยางกับชั้นผ้าใบจึงทำให้ความ แข็งแรงของโครงสร้างผ่านเกณฑ์ที่กำหนดไว้จะมีค่าความ แตกต่างกันอยู่น้อยมาก และการทดสอบความคงทนและความ ทนทานพบว่ายางที่มีการผสมรีเคลมมากจะมีปัญหาเกิดขึ้นคือ เกิดรอยแตกตามบริเวณลายดอกยางทั่วไป ชั้นของผ้าใบกับ ยางไม่ติดกัน เกิดการฉีกขาดในจุดที่เป็นบริเวณรอยต่อ และ การรั่วของลมในขณะทดสอบ ผลการทดลอง ยางรถจักรยานยนต์ ที่ทำขึ้นมีคุณภาพผ่านเกณฑ์ที่กำหนดตามขอบเขตของการวิจัย ซึ่งสามารถนำไปใช้งานได้ ได้แก่อัตราส่วนผสมของยางรีเคลม ต่อยางคอมเปานด์เป็นร้อยละ 2:98, 4:96, 6:94 และ 8:92