ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบ พัฒนาการทางภาษาพูดของนักเรียนชั้นประถมศึกษา ในภาษาไทยกลาง ภาษาไทยเหนือ และภาษามัง ตัวแปรอิสระที่ทำการศึกษาได้แก่ ภาษาถิ่น ระดับอายุ เพศ กลุ่มตัวอย่างเป็นเด็กนักเรียนชั้นประถม ศึกษาปีที่ 1 จากโรงเรียนพิบูลอุปถัมภ์ โรงเรียนพุทธิโสภณ และ โรงเรียนเจ้าแม่หลวงอุปถัมภ์ 2 โดยวิธีสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน รวม 180 คน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบทดสอบวัดพัฒนาการทางภาษาพูด ด้านชนิดของประโยค สถิติที่ใช้ One -Way Analysis of Variance t-test และ F-test พบว่าเด็กนักเรียนที่มีอายุมากกว่ามีพัฒนาการ ทางภาษาพูดด้านคำศัพท์ และด้านชนิดของประโยคสูงกว่าเด็กนักเรียน ที่มีอายุน้อยกว่า แต่เด็กนักเรียนม้ง มีอายุ 7 และ 8 ปี มีพัฒนาการ ทางภาษาพูดด้านคำศัพท์ในภาษาม้งไม่แตกต่างกัน และเด็กนักเรียน ไทยกลางมมีพัฒนาการทางภาษาพูดด้านชนิดของประโยคในภาษาไทยกลาง ไม่แตกต่างกัน สำหรับความสามารถด้านภาษาไทยกลางนั้นพบว่า เด็กนักเรียนไทยเหนือมีพัฒนาการทางภาษาพูด ด้านคำศัพท์สูงกว่า เด็กนักเรียนไทยกลาง และเด็กนักเรียนไทยม้งส่วนพัฒนาการทางภาษาพูด ด้านชนิดของประโยคของเด็กนักเรียนไทยกลาง เด็กนักเรียนไทยเหนือ และเด็กนักเรียนไทยม้งนั้นไม่พบความแตกต่าง และพัฒนาการทางภาษาพูด ด้านคำศัพท์ และด้านชนิดของประโยค ในกลุ่มเด็กไทยกลาง เด็กไทยเหนือ และเด็กไทยม้งไม่พบความแตกต่างระหว่างเพศ