ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อวิเคราะห์กลวิธีการแต่ง การใช้ภาษา วิถีชีวิตและค่านิยมที่ปรากฏในนวนิยายไทยที่ได้รับ รางวัลซีไรท์ ระหว่างปีพุทธศักราช 2522-2532 จำนวน 4 เรื่อง คือเรื่อง ลูกอีสาน คำพิพากษา ปูนปิดทอง และตลิ่งสูง ซุงหนัก ด้านกลวิธีการแต่ง โครงเรื่องที่ปรากฏเด่นชัดในนวนิยายทั้ง 4 เรื่อง คือ ความขัดแย้งระหว่างบุคคลและสังคม แก่นเรื่อง เรื่องลูกอีสาน เป็นการเล่าเรื่องที่สะท้องภาพการดำเนินชีวิตชาวชนบทภาคอีสาน ที่ต้องการเผชิญกับปัญหาธรรมชาติที่แห้งแล้ง เรื่องคำพิพากษา เสนอแนวคิด สภาพสังคมที่เป็นจริง เรื่อง ปูนปิดทอง สะท้อน ปัญหาสังคมโดยเฉพาะครอบครัวแตกแยก เรื่องตลิ่งสูง ซุกหนัก เสนอแนวคิดเชิงปรัญา ให้ตระหนักในหน้าที่แนวทางในการดำเนินชีวิต ของตนเอง ในด้านตัวละครเรื่อง ลูกอีสาน และตลิงสูง ซุกหนัก เป็นประเภทน้อยลักษณะ ส่วนเรื่อง คำพิพากษา และปูนปิดทอง มีทั้งน้อยลักษณะและหลายลักษณะ ด้านการใช้ภาษา มีการใช้คำซ้ำ ทั้งซ้ำพยางค์เดียวและหลายพยางค์นอกจากนี้ยังมีการใช้คำซ้ำ แบบมีสัมผัสบางเรื่องส่วนการใช้คำภาษาถิ่นพบมากในเรื่อง ลูกอีสาน รองลงมา คือเรื่อง ตลิ่งสูง ซุงหนัก ด้านโวหารภาพพจน์ มีการใช้อุปมาโวหารและปรากฏเด่นชัดในเรื่อง ลูกอีสาน และการใช้สัญลักษณ์ในเรื่อง ตลิ่งสูง ซุกหนัก ในด้านวิถีชีวิตพบว่า ลักษณะโดยทั่วไปของครอบครัวเป็นครอบครัวสมบูรณ์ มีความอบอุ่น ยกเว้นเรื่องปูนปิดทอง ส่วนสภาพแวดล้อมพบว่าไม่มีการแข่งขันกัน ทางเศรษฐกิจ ในด้านความเชื่อ กฏแห่งกรรมปรากฏเด่นมาก ด้านขนบประเพณีชาวชนบทมีปรากฏมากในเรื่องลูกอีสาน และคำพิพากษา ด้านค่านิยมความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่มีปรากฏทุกเรื่อง แต่ปรากฏเด่นมากในเรื่อง ลูกอีสาน และตลิ่งสูง ซุงหนัก ด้านการพึ่งตนเอง ขยันขันแข็ง และมานะอดทน ปรากฏเด่นมาก ในเรื่อง ลูกอีสาน รองลงมาคือ ปูนปิดทอง และตลิ่งสูง ซุงหนัก ส่วนด้านความยึดมั่นในวัตถุนิยม ด้านความนิยมความมีอำนาจ ปรากฏมากในเรื่อง คำพิพากษา