ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อพัฒนาและหาคุณภาพของ วีลแชร์วัดงานของสุขพัชรา ให้เหมาะสมที่จะใช้ในการจับออกซิเจน สูงสุดของบุคคลพิการ ขาขาด โปลิโอ และศึกษาความสามารถ ในการจับออกซิเจนสูงสุด บุคคลพิการ ขาขาด โปลิโอ กลุ่มตัวอย่าง ประกอบด้วย นักศึกษาชายของมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร อายุ 19-22 ปี จำนวน 30 คน ซึ่งได้มาจากการเลือกอย่างเจาะจง และกลุ่มตัวอย่างที่เป็นบุคคลพิการ จากโรงเรียนศรีสังวาลย์ อายุ 19-22 ปี จำนวน 40 คน โดยแยกออกเป็น พิการขาขาด 20 คน และพิการโปลิโอ 20 คน ซึ่งได้มาจากการเลือกอย่างเจาะจง ผู้วิจัยใช้แบบทดสอบความสามารถในการจับออกซิเจนสูงสุดของ ออสตรานด์และไรห์มิ่ง ซึ่งมีอุปกรณ์ในการทดสอบเป็นจักรยานวัดงาน แบบโมนาร์ค เป็นเกณฑ์ในการหาความเที่ยงตรง โดยหาค่าสัมประสิทธิ์ สหสัมพันธ์ระหว่างคะแนนรวมของคะแนนความสามารถในการจับออกซิเจน สูงสุดจากการใช้จักรยานวัดงานกับคะแนนรวมของคะแนนความสามารถ ในการจับออกซิเจนสูงสุดจากการใช้วีลแชร์วัดงานของสุขพัชรา และใช้วิธีการทดสอบซ้ำในการหาความเชื่อมั่นของเครื่องมือ พบว่าจักรยานวัดงานกับวีลแชร์วัดงานของสุขพัชรา มีความสัมพันธ์กัน ในระดับสูงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 วีลแชร์วัดงานของ สุพัชรา มีความเชื่อมั่นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 จากผลการวิจัยสรุปได้ว่า วีลแชร์วัดงานของสุขพัชรา มีคุณสมบัติ เหมาะสมที่จะนำไปใช้วัดความสามารถในการจับออกซิเจนสูงสุด ของบุคคลพิการขาขาด โปลิโอได้