ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อศึกษากีฬาตะกร้อของไทย มีปรากกฏว่าได้เคยมีเล่นกันมา แล้วประมาณสี่ถึงห้าร้อยปี ตั้งแต่ สมัยกรุงศรีอยุธยาเป็นราชธานี แรกเริ่มมการเล่นตะกร้อยังไม่มีรูปแบบ เป็นแต่เพียงตะเลี้ยงลูกตะกร้อไม่ให้ตกพื้นดิน เพื่อหให้เกิดความสนุกสนาน เป็นการพักผ่อนในยามว่างให้หายความติงเครียด ต่อมาในสมัย รัชกาลที่ 1-5 ของกรุงรัตนโกสินทร์ กีฬาตะกร้อได้มีบทบาทมากยิ่งขึ้น โดยเฉพาะการเล่นเพื่อการเฉลิมฉลอง และงานพิธีโอกาสต่าง ๆ มากมาย เช่น งานกฐิน งานผ้าฝ่า งานสงกรานต์ งานเทศน์มหาชาติ เป็นต้น รูปแบบการเล่นตะกร้อในสมัยนั้นเป็นแต่เพียงการเล่นเตะเป็นวงกลม ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 6 เป็นต้นมาจนถึงปัจจุบัน กีฬาตะกร้อได้รับความนิยม มากขึ้นตามลำดับ มีการจัดการแข่งขันในงานเทศกาลต่าง ๆ เกือบทุก ท้องที่ได้มีการพัฒนารูปแบบการเล่นเพื่อให้เกิดความสนุกสนานเพลิดเพลิน ตามไปด้วย มีการเตะตะกร้อลอดบ่วง ตะกร้อข้ามตาข่าย ตะกร้อเตะทน และมีการนำกีฬาตะกร้อที่เรียกว่า เซปักตะกร้อ ซึ่งเป็นรุปแบบที่คนไทย นิยมเล่นกันมากที่สุด เข้ามาเล่นทั้งในระดับชาติและนานาชาติ สำหรับ ด้านการศึกษานั้น วิชาตะกร้อได้เป็นกิจกรรมเพื่อการเรียนการสอน หลักสูตรระดับประถมศึกษา มัธยมศึกษา และอุดมศึกษา และเป็นวิชาหนึ่ง ที่มีการเรียนการสอนในสถาบันวิชาชีพครูพลศึกษา ปัจจุบันนี้ได้มีการจัดตั้ง สมาคมกีฬาตะกร้อแห่งประเทศไทย ซึ่งเป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบ ในการส่งเสริม และสนับสนุนในการพัฒนาตะกร้อในประเทศไทยขึ้น และยังได้มีการจัดตั้งสหพันธ์ตะกร้อแห่งเอเชีย และสหพันธ์ตะกร้อนานาชาติขึ้น ทำหน้าที่ควบคุมและเผยแพร่กีฬาตะกร้อให้แพร่หลายยิ่งขึ้นไปทั่วโลก ในอนาคตแนโน้มการเล่นกีฬาตะกร้อในประเทสไทย จะมีเหลืออยู่เฉพาะ การเล่นตะกร้อวง ตะกร้อลอดบ่วง และเซปักตะกร้อเท่านั้น สำหรับลูกตะกร้อที่ทำด้วยหวายจะลดความนิยมลงไป เพราะหวายหายากขึ้น และมีราคาแพง ผู้เล่นนิยมเล่นลูกตะกร้อที่ทำด้วยใยสังเคราะห์มากขึ้น