ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อเปรียบเทียบความสามารถ ในการฟังอย่างมีวิจารณญาณระหว่างนักเรียนที่ได้รับการฝึกทักษะ การฟังอย่างมีวิจารณญาณกับนักเรียนที่ไม่ได้รับการฝึกทักษะการฟัง อย่างมีวิจารณญาณ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 จำนวน 60 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 30 คน ผู้วิจัยได้ทดสอบความสามารถในการฟังอย่างมีวิจารณญาณของ กลุ่มตัวอย่างทั้งสองกลุ่ม ผลการทดสอบปรากฏว่า ความสามารถ ในการฟังอย่างมีวิจารณญาณไม่แตกต่างกัน ผู้วิจัยได้ฝึกทักษะการฟัง อย่างมีวิจารณญาณให้แก่กลุ่มทดลองด้วยแบบฝึกทักษะการฟัง อย่างมีวิจารณญาณที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น จำนวน 13 แบบฝึก ฝึกสัปดาห์ละ 4 ครั้ง ส่วนกลุ่มควบคุมไม่มีการฝึกทักษะการฟังอย่างมีวิจารณญาณ เมื่อการฝึกทักษะการฟังอย่างมีวิจารณญาณเสร็จสิ้นลง ได้ทดลอง ความสามารถในการฟังอย่างมีวิจารณญาณของกลุ่มตัวอย่างทั้งสองกลุ่ม อีกครั้งหนึ่ง พบว่าหลังการฝึกทักษะการฟังอย่างมีวิจารณญาณกลุ่มทดลอง มีความสามารถในการฟังอย่างมีวิจารณญาณสูงกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนผลการฝึกทักษะการฟัง อย่างมีวิจารณญาณในกลุ่มทดลองพบว่า ความสามารถในการฟัง อย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนหลักการฝึกทักษะการฟังอย่างมีวิจารณญาณ สูงขึ้นกว่าก่อนการฝึกทักษะการฟังอย่างมีวิจารณญาณอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ .01