ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบ การใช้สารนิเทศ ปัญหาและอุปสรรคในการใช้สารนิเทศของ นักพัฒนาในจังหวัดเชียงใหม่ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้เป็นนักพัฒนา ในจังหวัดเชียงใหม่ จำนวน 230 คน พบว่าแหล่งสารนิเทศ ที่นักพัฒนาใช้ในระดับมาก ได้แก่ การอ่านหนังสือ/เอกสาร ของทางราชการ การอ่านตำราหรือหนังสือทั่ว ๆ ไป การอ่านหนังสือพิมพ์รายวัน ความรู้เดิมที่ได้ศึกษามาจาก สถาบันการศึกษา การสนทนากับเพื่อร่วมงาน การสนทนา แลกเปลี่ยนความรู้กับผู้นำท้องถิ่นหรือชาวบ้าน การขอคำปรึกษา หรือสนทนากับผู้บังคับบัญชา การประชุมของหน่วยงานประจำปักษ์/เดือน/ปี เปรียบเทียบการใช้แหล่งสารนิเทศของนักพัฒนาตามระดับการศึกษา พบว่านักพัฒนาที่มีการศึกษาระดับปริญญาตรีและสูงกว่าปริญญาตรี ใช้ความรู้เดิมที่ศึกษามาจากสถาบันการศึกษาและใช้การค้นคว้า เพิ่มเติมจากห้องสมุดโรงเรียนและห้องสมุดมหาวิทยาลัยมากกว่า นักพัฒนาที่มีการศึกษาต่ำกว่าปริญญาตรี เปรียบเทียบการใช้ แหล่งสารนิเทศของนักพัฒนาทีปฏิบัติงานในเขตเทศบาล/สุขาภิบาล กับนอกเขตเทศบาล/สุขาภิบาล พบว่า นักพัฒนาในเขตเทศบาล/สุขาภิบาล ปรึกษานักวิชาการในสถาบันการศึกษาท้องถิ่น และชมรายการสารคดี วิชาการจากโทรทัศน์ช่อง 3, 7,9 มากกว่านักพัฒนาที่ปฏิบัติงาน นอกเขตเทศบาล/สุขาภิบาล เปรียบเทียบการใช้แหล่งสารนิเทศ ของนักพัฒนาในระดับมาก ตามประสบการณ์การทำงาน พบว่า นักพัฒนาที่มีประสบการณ์การทำงานระหว่าง 8 - 14 ปี ใช้การประชุมของหน่วยงานประจำปักษ์/เดือน/ปี มากกว่านักพัฒนาที่มีประสบการณ์การทำงาน 7 ปีลงมา นักพัฒนาสังกัดกระทรวงมหาดไทยใช้การคำปรึกษาหรือสนทนา กับผู้บังคับบัญชาใช้การสนทนาแลกเปลี่ยน ปรึกษาหารือกับหน่วยงานอื่น การอ่านวารสารวิชาการมากกว่านักพัฒนาสังกัดหน่วยงานอื่น นักพัฒนาใช้แหล่งสารนิเทศที่สำคัญ ๆ คือ การอ่านหนังสือพิมพ์และ เอกสารทางราชการ และความรู้เดิมที่ได้ศึกษาจากสถาบันการศึกษา นักพัฒนามีปัญหาและอุสรรคในด้านไม่มีเงินส่วนตวที่จะจัดหาสารนิเทศ ด้วยตนเอง ไม่สามารถเดินทางไปยังแหล่งสารนิเทศเนื่องจาก แหล่งสารนิเทศอยู่ไกลที่ทำงานและไม่มีเวลาค้นสารนิเทศเพิ่มเติม นักพัฒนาที่มีระดับการศึกษาต่ำกว่าปริญญาตรีมีปัญหาสารนิเทศที่ได้รับ ขาดความสมบูรณ์ต่อเนื่องมากกว่านักพัฒนาที่มีระดับการศึกษา ปริญญาตรีหรือสูงกว่าปริญญาตรี และนักพัฒนาที่มีระดับการศึกษาปริญญาตรี หรือสูงกว่าปริญญาตรี มีปัญหาเรื่องไม่ได้รับเอกสารที่เสนอแนะหรือข้อคิดเห็น เกี่ยวกับการปฏิบัติงานมากกว่านักพัฒนาที่มีการศึกษาระดับต่ำกว่าปริญญาตรี