ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบ ความสามารถในการเปล่งเสียงคำภาษาไทยตามระดับเสียงวรรณยุกต์ ของนักเรียนที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน โดยใช้ระนาดประยุกต์ เป็นอุปกรณ์ประกอบการสอน กับการเปล่งเสียงวรรณยุกต์โดยใช้ Tone Bar เป็นอุปกรณ์การสอน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนที่มี ความบกพร่องทางการได้ยินชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ที่มีระดับการได้ยิน ระหว่าง 55 - 90 เดซิเบล โรงเรียนพญาไท กรุงเทพมหานคร จำนวน 2 ห้อง รวม 12 คน สุ่มเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ใช้เวลาใน การทดลอง จำนวน 30 ครั้ง ๆ ละ 30 นาที เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบทดสอบการเปล่งเสียง คำภาษาไทย ตามระดับเสียงวรรณยุกต์ ผลสรุปได้ดังนี้ นักเรียนที่เรียนโดยใช้ ระนาดประยุกต์เป็นอุปกรณ์ประกอบการสอน และนักเรียนที่เรียน โดยใช้ Tone Bar เป็นอุปกรณ์ประกอบการสอนมีความสามารถ ในการเปล่งเสียงคำภาษาไทยตามระดับวรรณยุกต์เพิ่มขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ทั้ง 2 กลุ่ม มีความสามารถ ในการเปล่งเสียงคำภาษาไทยตามระดับเสียงวรรณยุกต์ ไม่แตกต่างกัน ระนาดประยุกต์เป็นอุปกรณ์การสอน เสียววรรณยุกต์ สามัญ เอก โท ตรี และจัตวา แก่เด็กที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน ไม่แตกต่างกันกับ Tone Bar ซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่ผลิตจากต่างประเทศ