ความมุ่งหมายของการวิจัยนี้เพื่อศึกษาสภาวะความท้อแท้ ปัจจัยที่สัมพันธ์กับความท้อแท้และปัจจัยที่เป็นตัวพยากรณ์ความท้อแท้ ของครูประถมศึกษา ตัวแปรอิสระคือ ปัจจัยชีวสังคม ปัจจัยด้าน ครอบครัว ปัจจัยด้านบาทบาท ปัจจัยค้ำจุน ปัจจัยด้านความผูกพัน ประชากรคือ ครูที่สอนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 - 6 ในโรงเรียน ประถมศึกษาสังกัดสำนักงานการประถมศึกษาจังหวัดในภาคกลาง เขตการศึกษา 1,5, และ 6 โดยสุ่มเขตการศึกษาละ 2 จังหวัด รวม 6 จังหวัด ในแต่ละจังหวัดได้สุ่มโรงเรียน ตามลักษณะที่ตั้ง และขนาดของโรงเรียน ได้โรงเรียนที่เป็นกลุ่มตัวอย่างจังหวัดละ 9 โรงเรียน รวม 54 โรงเรียน จำนวนครูรวม 613 คน พบว่าครูประถมศึกษาในภาคกลางมีความท้อแท้ด้านความอ่อนล้า ทางอารมณ์และด้านความไม่สมหวังในผลสำเร็จของตนอยู่ใน ระดับปานกลาง ส่วนความท้อแท้ด้านการสูญเสียความสัมพันธ์ ส่วนบุคคลมีอยู่ในระดับต่ำ ครูที่เป็นโสดมีความท้อแท้ด้านการ สูญเสียความสัมพันธ์ส่วนบุคคลมากกว่าครูที่สมรสแล้วและอยู่ด้วยกัน ครูที่มีอายุน้อย (อายุต่ำกว่า 30 ปีลงมา) มีความท้อแท้ ด้านความไม่สมหวังในผลสำเร็จของตนมากกว่าครูที่มีอายุปานกลาง (อายุ 30 - 40 ปี) และครูที่มีประสบการณ์ทำงานปานกลาง (4 - 13 ปี) มีความท้อแท้ด้านความไม่สมหวังในผลสำเร็จ ของตนมากกว่าครูที่มีประสบการณ์ทำงานมาก (13 ปีขึ้นไป) ส่วนครูที่มีเพศ ภูมิลำเนาเดิม วุฒิการศึกษาและสอนในระดับชั้น ที่แตกต่างกัน มีความท้อแท้ในด้านต่าง ๆ ไม่แตกต่างกัน ความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มปัจจัยต่าง ๆ กับความท้อแท้ของครู พบว่ากลุ่มปัจจัยด้านความผูกพันมีความสัมพันธ์กับความท้อแท้ ด้านความอ่อนล้าทางอารมณ์ กลุ่มปัจจัยค้ำจุน ปัจจัยด้านความผูกพัน และปัจจัยกระตุ้นมีความสัมพันธ์กับความท้อแท้ด้านการสูญเสีย ความสัมพันธ์ส่วนบุคคลและความท้อแท้ด้านความไม่สมหวัง ในผลสำเร็จของตน ตัวแปรย่อย ๆ ที่เป็นตัวพยากรณ์ที่มีอำนาจ พยากรณ์ความท้อแท้ได้ดีที่สุด คือความขัดแย้งในบทบาท เป็นตัวพยากรณ์ความท้อแท้ด้านความอ่อนล้าทางอารมณ์ ความสัมพันธ์ในหน่วยงาน ความขัดแย้งในบทบาทการสนับสนุน การทำงานและการปรับตัวเป็นตัวพยากรณ์ความท้อแท้ด้านการ สูญเสียความสัมพันธ์ส่วนบุคคลและความคลุมเครือในบทบาท ความก้าวหน้าของงาน นโยบายและการบริหารงาน ความขัดแย้งในบทบาทและอายุเป็นตัวพยากรณ์ความท้อแท้ ด้านความไม่สมหวังในผลสำเร็จของตน