การศึกษาเรื่องการใช้ปุ๋ยมูลไก่พ่อพันธุ์แม่พันธุ์ไก่ไข่รวมวัสดุรองพื้นอัดเม็ดสำหรับปลูกถั่วเหลือง ได้กำหนดวัตถุประสงค์ของการศึกษาไว้เพื่อ 1) วิเคราะห์ปริมาณธาตุอาหาร ค่าความเป็นกรด-ด่าง (pH) รวมถึงโลหะหนักได้แก่ ตะกั่ว แคดเมียม และปรอท ในมูลไก่พ่อพันธุ์แม่พันธุ์อัดเม็ด และในดินก่อนและภายหลังสิ้นสุดการทดลอง2) ศึกษาเปรียบทียบการเจริญเติบโตของถั่วเหลือง ประกอบด้วย การเจริญทางลำต้นและใบ และการเจริญเติบโตทางการแพร่ขยายพันธุ์ระหว่างการใช้มูลไก่พ่อพันธุ์แม่พันธุ์อัดเม็ดผสมกับดินในอัตราส่วนต่างๆ กับการใช้ปุ๋ยเคมี 3) ศึกษาเปรียบเทียบปริมาณไขมันและโปรตีนในถั่วเหลืองระหว่างการใช้มูลไก่พ่อพันธุ์แม่พันธุ์อัดเม็ดผสมกับดินในอัตราส่วนต่างๆ กับการใช้ปุ๋ยเคมี และ 4) ศึกษาโลหะหนักตกค้างในใบและเมล็ดถั่วเหลืองภายหลังสิ้นสุดการทดลอง โดยทำการปลูกถั่วเหลือพันธุ์เชียงใหม่ 60 ณ แปลงทดลองที่สร้างขึ้นภายในตำบลบ้านไร่ อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี ทำการปลูกในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2549 วางแผนการทดลองแบบสุ่มสมบูรณ์ จำนวน 4 ซ้ำ (Replication) ต่อหน่วยทดลอง โดยมีอัตราการใส่มูลไก่พ่อพันธุ์แม่พันธุ์ไก่ไข่อัดเม็ดอัตรา 0, 0.02, 0.04, 0.06, 0.08 กิโลกรัมโดยน้ำหนัก และปุ๋ยเคมีสูตร 12 - 24 - 12 อัตรา 0.01 กิโลกรัมต่อกระถาง เป็นหน่วยทดลองรวม 6 หน่วยการทดลอง หน่วยทดลองละ 30 กระถาง ผลการศึกษา พบว่า ปุ๋ยมูลไก่พ่อพันธุ์แม่พันธุ์ไก่ไข่รวมวัสดุรองพื้นอัดเม็ดสามารถใช้เป็นปุ๋ยสำหรับถั่วเหลืองได้ทดแทนปุ๋ยเคมีได้ โดยอัตราที่เหมาะสม คือ อัตรา 0.08 กิโลกรัมต่อกระถาง ซึ่งส่งผลให้ถั่วเหลืองมีจำนวนข้อต่อต้น ความสูง และการเจริญทางการแพร่ขยายพันธุ์ต่อตันเฉลี่ยมากที่สุด และสมรรถภาพการผลิตผลผลิต และองค์ประกอบของผลผลิตโดยรวมดีที่สุด และดีกว่าการใช้ปุ๋ยเคมี โดยปริมาณธาตุอาหารในดินจะเพิ่มมากขึ้นตามปริมาณการใช้ปุ๋ยมูลไก่พ่อพันธุ์แม่พันธุ์ไก่ไข่รวมวัสดุรองพื้นอัดเม็ดที่ใช้มากขึ้น ด้านปริมาณโปรตีนและไขมันในเมล็ดถั่วเหลืองที่ได้รับมูลไก่พ่อพันธุ์แม่พันธุ์ไก่ไข่รวมวัสดุรองพื้นอัดเม็ดในอัตรา 0.08 กิโลกรัมต่อกระถาง จะมีโปรตีนสูงสุด ขณะที่มีปริมาณไขมันต่ำสุด ส่วนในด้านของโลหะหนักตกค้างในใบและเมล็ดถั่วเหลืองภายหลังสิ้นสุดการทดลองนั้น พบว่า ปุ๋ยมูลไก่พ่อพันธุ์แม่พันธุ์ไก่ไข่รวมวัสดุรองพื้นอัดเม็ดที่ใช้สำหรับปลูกถั่วเหลืองในการทดลองครั้งนี้ มีปริมาณโลหะหนัก ได้แก่ ตะกั่ว แคดเมียม และปรอท ปนเปื้อนอยู่ในปริมาณสูงมาก และสูงกว่าในดินที่ใช้ในการทดลองส่งผลให้มีปริมาณโลหะหนัก ได้แก่ ตะกั่ว แคดเมียม และปรอทตกค้างอยู่ทั้งในใบและในเมล็ดถั่วเหลืองภายหลังการทดลองในระดับสูงกว่าค่ามาตรฐาน