การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณภาพน้ำทิ้งจากบ่อเลี้ยงกุ้งกุลาดำ ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างระดับชีวมวลของไข่น้ำและระยะเวลาในการบำบัดที่แตกต่างกัน การเปลี่ยนแปลงชีวมวลของไข่น้ำ ดุลไนโตรเจนและปริมาณโลหะหนักตกค้างในน้ำและไข่น้ำ ทำการวางแผนการทดลองแบบสุ่มสมบูรณ์ โดยใช้รูปแบบการทดลอง 5 x 3 Factorial Arrangement (4 ซ้ำ) สำหรับคุณภาพน้ำ และรูปแบบการทดลอง 4 x 3 FactorialArrangement (4 ซ้ำ) สำหรับชีวมวลของไข่น้ำ โดยใช้ระดับชีวมวลของไข่น้ำ 0.2, 0.4, 0.6 และ 0.8 กิโลกรัมมีระดับชีวมวล ของไข่น้ำ 0 กิโลกรัม เป็นกลุ่มควบคุม ทำการศึกษาที่ระยะเวลา 10, 20 และ 30 วัน ผลการศึกษา พบว่า คุณภาพน้ำทิ้งจากบ่อเลี้ยงกุ้งกุลาดำมีแนวโน้มดีขึ้นตามระดับชีวมวลและระยะเวลาในการบำบัดที่เพิ่มขึ้น โดยที่ระดับชีวมวลของไข่น้ำ 0.6 กิโลกรัม ที่ระยะเวลา 30 วัน ให้ผลในการบำบัดคุณภาพน้ำดีที่สุด แต่ที่ระดับชีวมวลของไข่น้ำ 0.8 กิโลกรัม ให้ผลในการบำบัดคุณภาพน้ำต่ำลงเมื่อระยะในการบำบัดนานขึ้น ส่วนความเป็นกรด-ด่างและความเค็มมีค่าเฉลี่ยใกล้เคียงกันในทุกระดับ สำหรับชีวมวลรวมของไข่น้ำ ที่ระดับมวลเริ่มต้น 0.2-0.6 กิโลกรัม ชีวมวลมีปริมาณเพิ่มขึ้น โดยที่ระดับชีวมวลของไข่น้ำ0.6 กิโลกรัม ที่ระยะเวลาในการบำบัด 30 วัน ไข่น้ำเจริญเติบโตเพิ่มจำนวนมากที่สุด ส่วนที่ระดับ 0.8 กิโลกรัมชีวมวลมีปริมาณลดลงเมื่อระยะเวลาในการบำบัดนานขึ้น ส่วนการศึกษาดุลไนโตรเจน พบว่ามีการสูญเสียไนโตรเจนรวมจากการระเหยและการเปลี่ยนรูปของไนโตรเจนและมีการรับเพิ่มมาจากการตรึงไนโตรเจนในบรรยากาศโดยไข่และจุลินทรีย์ ซึ่งเพิ่มปริมาณไนโตรเจนรวมในน้ำที่ออกจากระบบลดลงในทุกระดับชีวมวลขณะที่ปริมาณไนโตรเจนรวมในไข่น้ำที่ออกจากระบบเพิ่มขึ้น นอกจากนี้ปริมาณโลหะหนัก ได้แก่ ตะกั่ว ปรอทและแคดเมียม ทั้งในน้ำทิ้งและไข่น้ำมีปริมาณการปนเปื้อนอยู่ในเกณฑ์ที่มาตรฐานกำหนด สรุปได้ว่า ไข่น้ำสามารถนำมาใช้ในการบำบัดน้ำทิ้งจากบ่อเลี้ยงกุ้งกุลาดำในพื้นที่น้ำจืดได้ถ้ามีอัตราส่วนระหว่างชีวมวลของไข่น้ำและปริมาตรน้ำทิ้งเหมาะสม