การศึกษาความเป็นไปได้ด้านการชดเชยทรัพย์สินของโครงการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนเชียงใหม่มีวัตถุประสงค์คือ 1. เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ด้านการชดเชยทรัพย์สินของโครงการ2. เพื่อศึกษาความคิดเห็นของประชาชนที่อาศัยอยู่ในแนวเวนคืนต่อโครงการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนเชียงใหม่ 3. เพื่อศึกษาปัจจัยที่สัมพันธ์กับความเป็นไปได้ด้านโครงการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนเชียงใหม่ ขอบเขตการศึกษาครอบคลุมแหล่งข้อมูล 2 ประเภท ประเภทแรกเป็นข้อมูลจากเอกสารที่เกี่ยวข้อง ประเภทที่สองเป็นข้อมูลสนามได้แก่ ข้อมูลที่ได้จากแบบสอบถาม กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ได้แก่ ประชาชนที่อาศัยอยู่ในแนวเส้นทางที่คาดว่าโครงการจะพาดผ่าน จำนวน 1,719 ครัวเรือนโดยกำหนดตัวอย่างจำนวน 430 ครัวเรือน ซึ่งได้จากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน (Multistage Sampling)การวิเคราะห์ข้อมูลได้ดำเนินการทั้งเชิงปริมาณและคุณภาพ ผลการศึกษาเป็นดังนี้ 1. ด้านผู้รับผลกระทบหรือประชาชนที่ถูกเวนคืน มีความเป็นไปได้ค่อนข้างน้อย ทั้งนี้เนื่องจากประชาชนที่อาศัยอยู่ตามแนวเส้นทางโครงการเป็นกังวลในเรื่องการชดเชยทรัพย์สินและปัญหาที่กระทบต่อตนเองในทางลบทั้งในด้านความไม่คุ้มค่าหรือความเป็นธรรมและด้านความลำบากที่จะหาแหล่งที่อยู่ใหม่ ดังนั้นโอกาสที่จะให้ความร่วมมือต่อโครงการจึงต่ำ 2. ด้านความต้องการของหน่วยงานรับผิดชอบได้แก่ การทางพิเศษแห่งประเทศไทย พบว่ามีความเป็นไปค่อนข้างน้อยเช่นกัน ทั้งนี้เนื่องจากระยะเวลาการคืนทุนที่ยาวนานจึงไม่ดึงดูดให้มีการลงทุนประกอบกับเงินลงทุนค่าก่อสร้างโครงการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งค่าชดเชยทรัพย์สินมีมูลค่าที่สูง ดังนั้นผลตอบแทนการลงทุนในภาพรวมจึงต่ำเมื่อเทียบกับโครงการอื่นที่การทางพิเศษตัดสินใจดำเนินการ 3. ด้านประชาชนชาวเชียงใหม่ พบว่า มีความเป็นไปได้ค่อนข้างมากเนื่องจากประชาชนส่วนใหญ่มีความสนใจอยากเห็นโครงการเกิดขึ้นเพื่อการแก้ปัญหาจราจรในเมืองซึ่งมีแนวโน้มรุนแรงขึ้นโดยมีเงื่อนไขว่า โครงการจะไม่ก่อให้เกิดผลกระทบสิ่งแวดล้อมของเมือง 4. ด้านนโยบาย พบว่า มีความเป็นไปได้ค่อนข้างมากเนื่องจากผู้บริหารที่เกี่ยวข้องทุกระดับเห็นด้วยกับการก่อสร้างระบบขนส่งมวลชนขนาดกลางซึ่งมีผลดีกว่าการใช้รถยนต์ส่วนบุคคลดังนั้นจึงมีโอกาสได้รับการสนับสนุนด้านงบประมาณเพื่อการก่อสร้างและการชดเชยทรัพย์สินตลอดจนผลักดันให้โครงการสำเร็จแม้จะมีการเปลี่ยนแปลงผู้บริหารไปก็ตาม ดังนั้น จึงอาจกล่าวได้ว่าระดับความเป็นไปได้ด้านการชดเชยทรัพย์สินโดยส่วนรวมอยู่ในระดับปานกลาง สำหรับ ความเป็นไปได้ด้านผู้รับผลกระทบจากการเวนคืนทรัพย์สินของโครงการได้ทำการทดสอบความสัมพันธ์กับปัจจัยเหตุพบว่า ปัจจัยเหตุที่มีความสำคัญได้แก่ 1. ความคิดเห็นต่อผลกระทบด้านวัฒนธรรมและเอกลักษณ์ของเมือง 2. ปัญหาการชดเชยทรัพย์สินได้แก่ การเวนคืนทั้งกรณีที่ดิน อาคารที่พักอาศัยและทรัพย์สินบนที่ดินนนั้น ผลการศึกษาข้างต้น จึงมีข้อเสนอแนะว่า หากต้องการให้โครงการนี้มีความเป็นไปได้จำเป็นต้อง 1) มีการประชาสัมพันธ์ให้ผู้ถูกเวนคืนรับรู้และเข้าใจประโยชน์ของโครงการต่อสาธารณะ 2) ให้ความสำคัญแก่การเวนคืนทรัพย์สินของผู้ได้รับผลกระทบโดยจ่ายค่าชดเชยในอัตราที่จูงใจ และดำเนินการอย่างเหมาะสมเพื่อลดผลกระทบให้น้อยที่สุด 3) รัฐบาลโดยกระทรวงมหาดไทย ซึ่งกำกับดูแลการทางพิเศษแห่งประเทศไทยต้องกำหนดนโยบายเชิงรุกเพื่อให้การทางพิเศษแห่งประเทศไทยเห็นความจำเป็นของการลงทุน เพื่อเป็นการแก้ปัญหาของเมืองท่องเที่ยวแม้จะได้ผลตอบแทนต่ำ 4) สนับสนุนให้หน่วยงานท้องถิ่นและภาคเอกชนมีส่วนร่วมดำเนินการโดยการร่วมหุ้นในการลงทุน ทั้งนี้เพื่อกระจายความรับผิดชอบของการทางพิเศษแห่งประเทศไทยให้ประชาชนและองค์กรประชาชนในท้องถิ่นเข้ามีส่วนร่วมมากขึ้น อันจะช่วยให้การบริหารงานเกิดประสิทธิภาพมากกว่าการดำเนินการโดยรัฐวิสาหกิจส่วนกลางเพียงผู้เดียว