การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ คือประการแรก เพื่อศึกษาสภาพชีวิตในชุมชนและปฏิสัมพันธ์การอยู่ร่วมกันของชาวชนบท ประการที่สอง เพื่อศึกษาระดับจิตวิญญาณนักประกอบการของชาวชนบท และประการที่สาม เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างระดับจิตวิญญาณนักประกอบการกับสภาพชีวิตในชุมชนของชาวบนบท ซึ่งเป็นการศึกษาวิจัยแบบอุปนัย (Inductive Method) การเก็บรวบรวมข้อมูล กระทำโดยอาศัยแบบสอบถามประกอบการสัมภาษณ์ โดยผู้วิจัยได้พยายามพัฒนาตัวชี้วัด ระดับจิตวิญญาณนักประกอบการ และสภาพชีวิตในชุมชน เพื่อวัดการพัฒนาทางจิตวิสัยและวัตถุวิสัย มีหน่วยในการวิเคราะห์คือหัวหน้าครัวเรือนในเขตอำเภอราชสาส์น จังหวัดฉะเชิงเทราโดยอาศัยการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน ด้วยวิธีแบบสัดส่วนไม่เท่ากัน ได้จำนวนกลุ่มตัวอย่างทั้งสิ้น 1,010 ตัวอย่างซึ่งได้ผลการทดสอบสมมติฐานดังต่อไปนี้ 1. บุคคลที่มีระดับจิตวิญญาณนักประกอบการสูง มีแนวโน้มจะมีความต้องการโยกย้ายถิ่นฐานมากกว่าบุคคลที่มีระดับจิตวิญญาณนักประกอบการต่ำ 2. บุคคลที่มีระดับจิตวิญญาณนักประกอบการสูง มีความต้องการเปลี่ยนอาชีพสูงกว่าบุคคลที่มีระดับจิตวิญญาณนักประกอบการต่ำ 3. บุคคลที่มีระดับจิตวิญญาณนักประกอบการสูง เป็นบุคคลที่มีความต้องการเพิ่มพุนทักษะความรู้ต่าง ๆ เพื่อการพัฒนาอาชีพมากกว่าบุคคลที่มีระดับจิตวิญญาณนักประกอบการต่ำ 4. บุคคลที่มีระดับจิตวิญญาณนักประกอบการสูง เป็นบุคคลที่มีความคาดหวังต่อบุตรในเรื่องการประกอบอาชีพมากกว่าบุคคลที่มีระดับจิตวิญญาณนักประกอบการต่ำ 5. บุคคลที่มีระดับจิตวิญญาณนักประกอบการสูงเป็นบุคคลที่มองการเปลี่ยนแปลงของหมู่บ้านว่าพัฒนาจากเดิม 6. บุคคลที่มีระดับจิตวิญญาณนักประกอบการสูง เป็นบุคคลที่เข้าเป็นสมาชิกกลุ่มองค์กรทางสังคมมากกว่าบุคคลที่มีระดับจิตวิญญาณนักประกอบการต่ำ 7. บุคคลที่มีระดับจิตวิญญาณนักประกอบการสูง เป็นบุคคลที่มีการเปิดรับข่าวสารจากสื่อต่าง ๆ เพื่อการพัฒนามากกว่าบุคคลที่มีระดับจิตวิญญาณนักประกอบการต่ำ 8. บุคคลที่มีระดับจิตวิญญาณนักประกอบการสูง เป็นบุคคลที่มีความอ่อนไหวต่อปัญหาสังคมในหมู่บ้านน้อยกว่าบุคคลที่มีระดับจิตวิญญาณนักประกอบการต่ำ 9. บุคคลที่มีระดับจิตวิญญาณนักประกอบการสูง เป็นบุคคลที่มีส่วนร่วมในกิจกรรมของชุมชนมากกว่าบุคคลที่มีระดับจิตวิญญาณนักประกอบการต่ำ ผลจากการศึกษาดังกล่าว แสดงให้เห็นว่าระดับจิตวิญญาณนักประกอบการมีความสัมพันธ์กับสภาพชีวิตในชุมชน ซึ่งเป็นเครื่องชี้ให้เห็นว่า คุณลักษณะทางจิตวิสัยอันได้แก่ระดับจิตวิญญาณนักประกอบการ เป็นคุณลักษณะที่มีอิทธิพลเป็นตัวกำหนดสภาพชีวิตในชุมชนซึ่งเป็นคุณลักษณะทางวัตถุวิสัยและควรจะนำคุณลักษณะดังกล่าวไปประยุกต์ใช้ให้เกิดประโยชน์ในการพัฒนา เพื่อคุณภาพชีวิตที่ดี