การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาถึงปัจจัยที่มีผลกระทบต่อมโนภาพแห่งตนของคนพิการ 2) ศึกษาถึงความสำคัญของการฟื้นฟูสมรรถภาพความพิการ 4 ด้าน ได้แก่ด้านการแพทย์ ด้านการศึกษา ด้านอาชีพ และด้านสังคม ที่มีความสัมพันธ์กับมโนภาพแห่งตนของคนพิการ 3) เป็นประโยชน์ในการนำความรู้ที่ได้มาใช้ในการอบรมเจ้าหน้าที่ที่ทำงานเกี่ยวข้องในการพัฒนาคนพิการ 4) เป็นประโยชน์ในการวางแผนพัฒนาคนพิการที่ฝึกอาชีพและทำงานในโรงงานในอารักษ์ 5) เป็นแนวทางในการจัดสวัสดิการที่สอดคล้องกับการพัฒนาคนพิการได้ถูกต้อง โดยเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างที่เป็นคนพิการจำนวน 137 คน จากศูนย์ฟื้นฟูอาชีพคนพิการพระประแดง และศูนย์พัฒนาอาชีพคนพิการปากเกร็ด จากการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์และสมการถดถอยพหุคูณ (Regression Analysis)พบว่า การฟื้นฟูสมรรถภาพความพิการทั้ง 4 ด้านมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับมโนภาพแห่งตนของคนพิการ โดยมีปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อมโนภาพแห่งตนของคนพิการในแต่ละด้านดังนี้ 1. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อมโนภาพแห่งตนของคนพิการด้านพฤติกรรมทางสังคม ได้แก่ การฟื้นฟูสมรรถภาพความพิการด้านการแพทย์และด้านอาชีพ 2. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อมโนภาพแห่งตนของคนพิการด้านความสัมฤทธิ์ผลในการฝึกอาชีพ ได้แก่ การฟื้นฟูสมรรถภาพความพิการด้านการแพทย์ 3. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อมโนภาพแห่งตนของคนพิการในด้านรูปร่างลักษณะและคุณลักษณะ ได้แก่ การฟื้นฟูสมรรถภาพความพิการด้านอาชีพ และด้านสังคม 4. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อมโนภาพแห่งตนของคนพิการด้านความวิตกกังวล ได้แก่ การฟื้นฟูสมรรถภาพความพิการด้านอาชีพ 5. ไม่มีปัจจัยใดที่มีอิทธิพลต่อมโนภาพแห่งตนของคนพิการด้านความเป็นคนน่านิยม 6. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อมโนภาพแห่งตนของคนพิการด้านความสุขและความพอใจ ได้แก่ การฟื้นฟูสมรรถภาพความพิการด้านการแพทย์ นอกจากนี้ยังค้นพบอีกว่า สาขาวิชาชีพ สภาพความพิการและระดับการศึกษาเป็นปัจจัยร่วมที่มีอิทธิพลต่อมโนภาพแห่งตนของคนพิการ คือ สาขาวิชาชีพมีอิทธิพลต่อมโนภาพแห่งตนของคนพิการด้านพฤติกรรมทางสังคม ด้านรูปร่างลักษณะและคุณลักษณะด้านความวิตกกังวล สภาพความพิการมีอิทธิพลต่อมโนภาพแห่งตนของคนพิการด้านพฤติกรรมทางสังคม และด้านความสัมฤทธิ์ผลในการฝึกอาชีพ และระดับการศึกษามีอิทธิพลต่อมโนภาพแห่งตนของคนพิการด้านความวิตกกังวล จากผลการศึกษาดังกล่าว สามารถสรุปได้ว่ามโนภาพแห่งตนของคนพิการในด้านต่าง ๆ สามารถพัฒนาเปลี่ยนแปลงได้ เมื่อคนพิการได้รับการฟื้นฟูสมรรถภาพความพิการ โดยเฉพาะด้านอาชีพ ด้านสังคมและด้านการแพทย์ โดยมีปัจจัยส่วนบุคคลของคนพิการ ได้แก่ ความรู้ด้านวิชาชีพ ลักษณะความพิการและระดับการศึกษาเป็นปัจจัยเสริมอีกส่วนหนึ่งที่ทำให้มโนภาพแห่งตนของคนพิการในด้านต่าง ๆ มีแนวโน้มเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีได้มากขึ้น