วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มุ่งศึกษาถึงปริมาณน้ำที่เหมาะสมที่จะปล่อยไปเพื่อผลิตกระแสไฟฟ้าและการชลประทานในแต่ละสภาวะของปริมาณน้ำในเขื่อนในคาบเวลาหนึ่ง เพื่อให้ค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นเนื่องจากการดำเนินงานเขื่อนเฉลี่ยในระยะยาวมีค่าต่ำสุด ค่าใช้จ่ายที่จะพิจารณาในที่นี้จะพบว่าเป็น 2 ประเภทคือ ค่าใช้จ่ายในการผลิตไฟฟ้าและความเสียหายในด้านเกษตรกรรม เนื่องจากปริมาณน้ำในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยามีมากกว่าหรือน้อยกว่าความต้องการทางเกษตรกรรม นอกจากนี้ วิทยานิพนธ์นี้ยังศึกษาต่อไปถึงผลกระทบกระเทือนต่อนโยบายอุตมะเมื่อความเสียหายต่อหน่วยของน้ำที่เกิน และไม่เพียงพอต่อความต้องการของเกษตรกรรมเปลี่ยนแปลงไปด้วย วิธีการศึกษา 1. ศึกษาทฤษฎีที่เกี่ยวกับนโยบายการดำเนินงานของเขื่อนจากวารสารเรื่อง "นโยบายที่ดีที่สุดสำหรับการดำเนินงานเขื่อนเอนกประสงค์" (An optimal policy for operatinga multipurpose reservoir) เขียนโดย G. Bradley Russellซึ่งได้ศึกษาต่อจากผลงานของ John Fessford, Samuel Karlinและผลงานของ John D.C. Little 2. ศึกษาทฤษฎี Infinite stage markov programmingจากหนังสือ Dynamic programming with management application ผลการวิเคราะห์สรุปได้ดังนี้ 1. เมื่อเปลี่ยนแปลงความเสียหายต่อหน่วยของน้ำที่เกินและไม่เพียงพอกับความต้องการทางด้านชลประทานในสภาวะของปริมาณน้ำที่ไหลเข้ามาในเขื่อนเมื่อเดือนที่แล้วเดียวกัน นโยบายอุตมะจะเปลี่ยนแปลงในสภาวะของปริมาณน้ำในเขื่อนแถบกลาง ๆคือ ประมาณสภาวะที่ 27 ถึง 39 ดังเปรียบเทียบไว้ในตาราง 7.1สำหรับสภาวะของปริมาณน้ำที่ไหลเข้ามาในเขื่อนเมื่อเดือนที่แล้วอยู่ในสภาวะที่ 3 คือ เมื่อค่าใช้จ่ายต่อหน่วยของน้ำที่ที่ไม่เพียงพอกับความต้องการทางด้านชลประทานเพิ่มขึ้น นโยบายอุตมะจะเปลี่ยนไปในทางตัดสินใจปล่อยน้ำเพิ่มขึ้น ในทำนองเดียวกันการเพิ่มค่าใช้จ่ายต่อหน่วยของน้ำที่เกินจากความต้องการทางด้านชลประทาน นโยบายอุตมะจะเปลี่ยนไปในทางตัดสินใจปล่อยน้ำลดลง 2. เมื่อทราบความน่าจะเป็นของการเปลี่ยนแปลงสภาวะของปริมาณน้ำที่ไหลเข้ามาในเขื่อนภูมิพล และเปลี่ยนสภาวะของปริมาณน้ำที่ไหลเข้ามาในเขื่อนเป็นปริมาณน้ำมีหน่วยเป็นล้านลูกบาศก์เมตร ก็สามารถหาปริมาณน้ำเฉลี่ยที่ไหลเข้ามาในเดือนนี้ได้ เช่น ถ้าทราบว่าสภาวะของปริมาณน้ำที่ไหลเข้ามาในเขื่อนเมื่อเดือนที่แล้วและอยู่ในสภาวะที่ 2