การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อเปรียบเทียบผลการ ทดลองสอนภาษาไทยแบบมุ่งประสบการณ์ภาษากับแบบปกติ และ เพื่อประเมินการทดลองสอนภาษาไทยแบบมุ่งประสบการณ์ภาษา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการทดลองได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปี ที่ 1 จำนวน 60 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองซึ่งได้รับการสอน ภาษาไทยแบบมุ่งประสบการณ์ภาษา จำนวน 30 คน และกลุ่ม ควบคุมซึ่งได้รับการสอนแบบปกติ จำนวน 30 คน ทำการประเมิน การทดลองสอนภาษาไทยแบบมุ่งประสบการณ์ภาษาโดยใช้แบบ จำลองเคาน์ทิแนนซ์ของสเต็ก กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการประเมิน ได้แก่ ผู้บริหารโรงเรียน คณะกรรมการกลุ่มโรงเรียน และครู กลุ่มโรงเรียนพระพุทธบาท อำเภอชนแดน จังหวัดเพชรบูรณ์ จำนวน 11 คน ทำการเก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การ วิเคราะห์ความแปรปรวนแบบสองทาง การทดสอบที ส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐาน ค่าเฉลี่ยและร้อยละ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยพื้นฐาน การ ปฏิบัติการ และผลการดำเนินงานปรากฎผลดังนี้1.1 ความสัมพันธ์เชิงตรรกของสภาพที่คาดหวัง ใน การทดลองภาษาไทยแบบมุ่งประสบการณ์ภาษาเป็นไปอย่างสมเหตุ สมผล และมีความเป็นไปได้สูง1.2 ความสัมพันธ์เชิงประจักษ์ของสภาพที่เกิดขึ้นจริง ในการทดลองภาษาไทยแบบมุ่งประสบการณ์ภาษา มีความสัมพันธ์กัน ในระดับปานกลาง 2. ผลการวิเคราะห์ความสอดคล้องระหว่างสภาพที่คาดหวัง สภาพที่เกิดขึ้นจริง และมาตรฐานการดำเนินงาน ในการทดลองสอน ภาษาไทยแบบมุ่งประสบการณ์ภาษา อยู่ในระดับปานกลาง 3. นักเรียนที่มีระดับผลการเรียนสูงในกลุ่มที่ได้รับการสอน ภาษาไทยแบบมุ่งประสบการณ์ภาษามีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงกว่า นักเรียนที่ได้รับการสอนแบบปกติ แต่นักเรียนที่มีระดับผลการเรียน ปานกลางและต่ำ พบว่า นักเรียนที่ได้รับการสอนภาษาไทยแบบมุ่ง ประสบการณ์ภาษากับนักเรียนที่ได้รับการสอนแบบปกติมีผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียนไม่แตกต่างกัน และเมื่อพิจารณาโดยรวมระดับผล การเรียนทั้ง 3 ระดับเข้าด้วยกัน พบว่า นักเรียนที่ได้รับการ สอนภาษาไทยแบบมุ่งประสบการณ์ภาษามีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน สูงกว่านักเรียนที่ได้รับการสอนแบบปกติ 4. ในกลุ่มนักเรียนที่ได้รับการสอนภาษาไทยแบบมุ่ง ประสบการณ์ภาษา นักเรียนที่มีระดับผลการเรียนสูง และ ปานกลางมีทัศนคติที่ดีต่อวิชาภาษาไทยภายหลังการสอนสูงกว่า ก่อนการสอน แต่นักเรียนที่มีระดับการเรียนต่ำมีทัศนคติที่ดี ต่อวิชาภาษาไทยหลังการสอนกับก่อนการสอนไม่แตกต่างกัน และเมื่อรวมระดับผลการเรียนทั้ง 3 ระดับเข้าด้วยกันแล้ว พบว่า นักเรียนมีทัศนคติที่ดีต่อวิชาภาษาไทยภายหลังการสอน สูงกว่าก่อนการสอน 5. ปัญหาและอุปสรรคที่เกิดขึ้นจากการนำวิธีสอน ภาษาไทยแบบมุ่งประสบการณ์ภาษาไปใช้คือ การขาดแคลน ปัจจัยพื้นฐานด้านอุปกรณ์การสอน และการขาดความรู้ และ ประสบการณ์ของครูเกี่ยวกับวิธีสอนแบบมุ่งประสบการณ์ภาษา