งานวิจัยนี้ทำการศึกษาความเข้มข้นของโลหะหนักบางชนิดในน้ำทิ้งและตะกอนที่ ผ่านจากระบบบำบัดน้ำเสียของโรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก ได้แก่ ตะกั่ว, แมงกานีส, สังกะสี, นิกเกิล, ทองแดง, โครเมียม, แคดเมียมและเงิน โดยได้ทำการเก็บตัวอย่าง น้ำและตัวอย่างตะกอนโดยตัวอย่างน้ำทำการเก็บแบ่งเป็น 3 ฤดู คือฤดูร้อนระหว่างเดือน มีนาคม - เมษายน 2542 ฤดูฝนระหว่างเดือน กรกฎาคม - สิงหาคม 2542 และฤดูหนาวระหว่าง เดือน พฤศจิกายน - ธันวาคม 2542 โดยเก็บเดือนละ 2 ครั้งคือ ทุกวันที่ 1 และ 15 ของเดือน รวมการเก็บน้ำทั้งหมด 12 ตัวอย่าง ส่วนการเก็บตะกอนจะทำการเก็บในแต่ละ ฤดูเช่นกัน ผลการวิจัยพบว่าเมื่อทำการเปรียบเทียบความเข้มข้นของโลหะหนักในน้ำเสียที่ ผ่านระบบบำบัดน้ำเสียของโรงพยาบาลฯ กับค่ามาตรฐานน้ำทิ้งจากโรงงานอุตสาหกรรมและ นิคมอุตสาหกรรมพบว่า ค่าความเข้มข้นของโลหะที่ศึกษาไม่เกินค่ามาตรฐาน เมื่อเปรียบ เทียบความเข้มข้นของโลหะหนักในตะกอนของโรงพยาบาลฯ มีค่าเกินค่ามาตรฐานของโลหะหนัก ที่อนุญาตให้พึงมีในกากตะกอนที่จะใช้ในพื้นที่เพื่อการเกษตรของประเทศออสเตรเลีย และค่ามาตรฐานในการใช้และกำจัดกากตะกอนของ หน่วยงานป้องกันสิ่งแวดล้อมของสหรัฐ อเมริกา แต่เมื่อเปรียบเทียบค่ามาตรฐานของกากตะกอนที่ใช้ประโยชน์สำหรับพื้นที่ ทั่วไป พบว่ามีค่าไม่เกินค่ามาตรฐาน ในแต่ละฤดูกาลความเข้มข้นของโลหะหนักแต่ละชนิดที่ศึกษาในน้ำทิ้งที่ผ่านระบบ บำบัดน้ำเสียไม่มีความแตกต่างกัน ส่วนความเข้มข้นของโลหะหนักที่ศึกษาจากตะกอน มีความแตกต่างกันในแต่ละฤดูกาล ยกเว้นแคดเมียมและเงินที่มีค่าความเข้มข้นใกล้เคียง กันเกือบทุกฤดูกาล โดยอาจเป็นผลจากปัจจัยของจำนวนผู้ป่วยที่เข้ามารับการรักษาใน แผนกต่าง ๆ ตามช่วงฤดูกาล