การวิจัยครั้งนี้มีเป้าหมายการศึกษาถึงเรื่อง แบบแผนในการสร้างความมั่นคง ทางอาหารในระดับครัวเรือนของชุมชนชายขอบซึ่งมักไม่ได้รับการศึกษาวิจัยเท่าทึ่ควร การวิจัยในครั้งนี้ได้เลือกครัวเรือนในหมู่บ้านกะเหรี่ยง จังหวัดกาญจนบุรี ประเทศไทย และเป็นกลุ่มคนที่ได้ถูกนำเข้าสู่ระบบการพัฒนาในกระแสหลักและการขยายตัวของกระบวนการ กลายเป็นเมืองและความทันสมัย ทำการเกษตรกรรมผลิตพืชไร่เชิงเดี่ยวภายใต้ความเสื่อมโทรม ของฐานทรัพยากรในท้องถิ่น และความสัมพันธ์ที่ไม่เท่าเทียมกันทางการผลิตกับนายทุน ทำให้เกิดสภาวะความเป็นหนี้สินมาอย่างต่อเนื่อง การศึกษาครั้งนี้ได้ผนวกวิธีการวิจัยในเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ โดยในการศึกษา เชิงปริมาณได้ใช้วิธีการทำสำรวจข้อมูลพื้นฐานของครัวเรือนด้วยแบบสอบถาม และการจด บันทึกการบริโภคและค่าใช้จ่ายทางด้านอาหารของครัวเรือน ส่วนในเชิงคุณภาพได้กระทำ โดยนำผลที่ได้จากการศึกษาในเชิงปริมาณ มาสังเคราะห์ด้วยวิธีการสังเกตุการณ์แบบมี และไม่มีส่วนร่วม การสัมภาษณ์เชิงลึกกับแม่บ้าน หัวหน้าครัวเรือน หัวหน้าชุมชน และ ผู้เป็นกุญแจสู่ความรู้เพื่อค้นหาแบบแผนในการสร้างความมั่นคงทางอาหารของครัวเรือน ผลการศึกษาระดับครัวเรือนพบว่า ครัวเรือนกะเหรี่ยงที่มีฐานะยากจนพื้นที่แห่งนี้ ทุ่มเทให้กับการผลิตข้าวให้มีเพียงพอต่อการบริโภคตลอดทั้งปีดั่งเช่นครอบครัวคนไทย ในชนบททั่วไป การปรับตัวโดยการผลิตเพื่อขายในระยะแรกทำให้เกิดปัญหาหนี้สินพัวพัน กับนายทุนคนไทยเพราะต้องใช้เงินมาซื้อข้าวบริโภค ต่อมาจึงได้กลับมาเพาะปลูกข้าวไร่ ในเขตป่า อันเป็นการใช้ภูมิปัญญาดั้งเดิมซึ่งได้ผลพอเพียงแก่ครอบครัวและเป็นการ ลดรายจ่ายที่เป็นเงิน อย่างไรก็ดีการกระทำเช่นนี้เป็นการขัดแย้งกับบริบทเงื่อนไขใหม่ ที่ได้เปลี่ยนไป อันได้แก่กฎหมายการอนุรักษ์จึงทำให้ต้องตกอยู่ในภาวะความเสี่ยงจาก การถูกจับกุมของเจ้าหน้าที่รัฐ ผลของการศึกษาในครั้งนี้ทำให้เกิดความเข้าใจต่อประเด็นความมั่นคงทางอาหาร ได้ดีขึ้น ซึ่งที่ผ่านมามักให้ความหมายที่จำกัดอยู่กับสุขภาพ กรณีของชุมชนกะเหรี่ยง ในครั้งนี้ทำให้เห็นว่า สำหรับคนชายขอบนั้นความมั่นคงทางอาหารเชื่อมโยงโดยตรงต่อ ฐานทรัพยากร (ดิน น้ำ ป่า แรงงาน) และการบริหารจัดการที่ปรับตัวตามบริบทและข้อกำจัด จากการเปลี่ยนแปลง ทำให้เห็นว่ามีความจำเป็นอย่างเร่งด่วนที่จะต้องการงานวิจัยเพื่อ หาหนทางทำการเกษตรทางเลือก ให้สามารถฟื้นฟูดินในพื้นที่ทำกินทางการเกษตรในปัจจุบัน รวมทั้งการจัดการกับศัตรูพืชที่เหมาะสม โดยทั้งหมดนี้ต้องเป็นการลงทุนที่ต่ำและควร ใช้ภูมิปัญญาเดิมที่มีการอนุรักษ์ธรรมชาติเป็นฐานการพัฒนา