ศึกษาการเปลี่ยนแปลงทางพยาธิสภาพในเหงือก ตับ และไตของปลากระพงขาว ~iLates calcarifer~i) อายุ 3 เดือน เมื่อได้รับแคดเมียมแบบเฉียบพลัน (10 มิลลิกรัมต่อลิตร) และแบบกึ่งเรื้อรัง (0.8 และ 3 มิลลิกรัมต่อลิตร) ระยะเวลา 96 ชั่วโมงในระบบน้ำนิ่ง และระยะเวลา 3 เดือนในระบบน้ำหมุนเวียนแบบปิด ตามลำดับ ศึกษาองค์ประกอบเลือด การเจริญเติบดตและค่าดัชนีความสัมพันธ์ระหว่างน้ำหนักตัวและ น้ำหนักตับเมื่อได้รับแคดเมียมแบบกึ่งเรื้อรัง จากการศึกษาพบว่าค่ามัธยฐานความเป็นพิษ ที่ 96 ชั่วโมงของแคดเมียม ต่อปลากระพงขาวอายุ 20 วัน และอายุ 3 เดือน มีค่าเท่ากับ 10.15(+,ฑ)0.52 และ 20.12(+,ฑ)0.61 มิลลิกรัมต่อลิตร ตามลำดับ ค่าความเข้มข้นสูงสุด ที่รับได้ที่มีค่าเท่ากับ 7.79 มิลลิกรัมต่อลิตร การศึกษาพบว่าการได้รับแคดเมียม เฉียบพลัน เหงือก และตับ เป็นอวัยวะเป้าหมายแรกที่มีการเปลี่ยนแปลงทางพยาธิสภาพ อย่างรุนแรง ในขณะที่แบบกึ่งเรื้อรัง เหงือกมีการเปลี่ยนแปลงทางพยาธิสภาพน้อยกว่าไต และตับ การเปลี่ยนแปลงทางพยาธิสภาพในระดับกล้องจุลทรรศน์ของเหงือกประกอบด้วยการบวม ของเซลล์บุผิวร่วมกับมีการทำลายของพิลาเซลล์ นอกจากนั้นพบว่ามีการคั่งของเลือดใน กิ่งเหงือก การเพิ่มจำนวนและขนาดของคลอไรด์เซลล์และเซลล์เมือก การเปลี่ยนแปลงทาง พยาธิสภาพของตับ ประกอบด้วยการคั่งของเลือดในเส้นเลือดฝอยของตับ การบวมน้ำ การสะสม แกรนนูลสีเข้มจำนวนมาก ทั้งนี้การสะสมของเม็ดไขมันและไกลโคเจน พบในระยะที่มีการ สัมผัสแคดเมียมแบบกึ่งเรื้อรังเท่านั้น การเปลี่ยนแปลงทางพยาธิสภาพของไต ประกอบด้วย การบวมของเซลล์ท่อไต การสะสมแกรนนูลสีเข้มจำนวนมากเช่นเดียวกับที่พบในตับ การเพิ่ม จำนวนของแวคคิวโอล ที่รุนแรงพบการเสื่อมและการตายของเซลล์ต่อไต การศึกษาการเปลี่ยนแปลงในระดับกล้องจุลทรรศน์อิเลคตรอน ในเซลล์เหงือกพบการ เปลี่ยนแปลงที่กิ่งเหงือกโดยที่เซลล์บุผิวมีการบวม การลอกหลุด และมีการเสื่อมของ นิวเคลียส การเปลี่ยนแปลงในพิลาเซลล์ พบการหดตัว การบวมของไมโทคอนเดรีย การเสื่อม ของนิวเคลียสเช่นเดียวกัน เซลล์เมือกพบว่า มีแกรนนูลของเมือกจำนวนมากบรรจุอยู่ในเซลล์ การเปลี่ยนแปลงในเซลล์ตับพบมีการบวมและการสลายของไมโทคอนเดรีย การขยายตัวและแตก เป็นชิ้นเล็กๆ ของ RER ในขณะที่การสัมผัสแบบกึ่งเรื้อรังพบไกลโคเจนจำนวนมากและการ เพิ่มจำนวนของเม็ดไขมันขนาดใหญ่สะสมในเซลล์ตับ การเปลี่ยนแปลงในเซลล์ท่อไตส่วนต้น พบการเสื่อมของนิวเคลียส การบวมอย่างมากของไมโทคอนเดรีย การแตกเป็นชิ้นเล็กและเป็น แวคคิวโอลของ RER การทำลายซีเลียของบรัชบอรเดอร์ การเพิ่มจำนวนไลโชโซม และการเพิ่ม จำนวนของโพรงน้ำขนาดใหญ่ การศึกษาผลของแคดเมียมต่อการเติบโตของปลากระพงขาวพบว่า ความยาวและน้ำหนักลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในกลุ่มที่ได้แคดเมียมทั้งความเข้มข้นต่ำ และสูง (P<0.05) โดยพบว่าน้ำหนักลดลงมากที่สุด 40 เปอร์เซ็นต์ในเดือนที่สาม ในกลุ่ม ที่ได้รับแคดเมียมความเข้มข้นสูงเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มปกติ ค่าดัชนีความสัมพันธ์ ระหว่างน้ำหนักตัวและน้ำหนักตับพบว่ากลุ่มที่ได้รับแคดเมียมขนาดสูงมีค่าลดลงอย่าง มีนัยสำคัญในเดือนที่สองและสาม การศึกษาผลของแคดเมียมต่อองค์ประกอบเลือดพบว่า เปอร์เซ็นต์การอัดแน่นของเม็ดเลือดแดงและฮีโมโกลลินลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เฉพาะในกลุ่มที่ได้รับแคดเมียมขนาดสูงเท่านั้น (P<0.05)