งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา (Descriptive Research) ใช้วิธีการศึกษา เชิงคุณภาพ (Qualitative Methodology) ศึกษาในกลุ่มตัวอย่าง 12 รายซึ่งเป็นเยาวชน ที่ติดยาเสพติด (ยาบ้า) ที่ผ่านการบำบัดฟื้นฟูสมรรถภาพจากศูนย์บำบัดบ้าประชารัฐพัฒนา ตำบลหนองปากโลง อำเภอเมือง จังหวัดนครปฐม มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพชีวิต ก่อนการบำบัดและสภาพชีวิตหลังผ่านการบำบัดฟื้นฟูสมรรถภาพ 2) ศึกษาถึงการยอมรับของ ครอบครัว ชุมชน สังคมที่มีต่อเยาวชนผู้เลิกยาที่ผ่านการบำบัด 3) ศึกษาถึงปัจจัยที่ เกี่ยวข้องกับการเลิกเสพยาเสพติดของเยาวชนผู้ติดยา เก็บรวบรวมข้อมูลแบบผสมผสานด้วย วิธีการสังเกตโดยตรง การสังเกตแบบมีส่วนร่วม การสัมภาษณ์อย่างไม่เป็นทางการและการ สัมภาษณ์แบบเจาะลึก ใช้ระยะเวลาในการรวบรวมข้อมูลเป็นระยะเวลา 11 เดือน ผลการศึกษา มีดังนี้ สภาพชีวิตของเยาวชนผู้ติดยาเสพติดที่ผ่านการบำบัดจากศูนย์ในด้านพฤติกรรม ความประพฤติ ความรับผิดชอบในหน้าที่การงาน การยอมรับของครอบครัว การยอมรับของสังคม ในภาพรวมดีขึ้นกว่าสภาพชีวิตก่อนการเข้ารับการบำบัด สำหรับพฤติกรรมการเสพยาบ้าของ กลุ่มตัวอย่างพบว่ามีทั้งกลุ่มที่สามารถเลิกเสพยาบ้าได้และกลุ่มที่ยังคงใช้ยาบ้า ปัจจัยที่ทำให้กลุ่มตัวอย่างสามารถเลิกเสพยาบ้าได้ พบว่าการที่กลุ่มตัวอย่างมีสภาพจิตใจ ที่เข้มแข็ง มีความมุ่งมั่นในการที่เลิกเสพยาและมีความเชื่อมั่นในตนเองว่ายาบ้าสามารถ เลิกได้เป็นเงื่อนไขหลัก โดยมีเงื่อนไขรองที่เป็นแรงเสริมในการเลิกเสพยาบ้า คือ การตีตัวออกห่างจากสังคมคนติดยาด้วยการไม่คบเพื่อนกลุ่มที่ติดยา การได้รับการสนับสนุน และได้รับกำลังใจจากบุคคลในครอบครัวและจากบุคคลรอบข้างในสังคม ข้อเสนอแนะ ควรมีการติดตามเยี่ยมเยียนสมาชิกที่ผ่านการบำบัดจากศูนย์ไปแล้ว เพื่อเป็นกำลังใจให้กลุ่มตัวอย่างเกิดความเชื่อมั่นในการใช้ชีวิตโดยไม่กลับเข้าไป เสพยาเสพติดอีก ควรสนับสนุนให้กลุ่มตัวอย่างที่สามารถเลิกเสพยาบ้าได้สำเร็จกลับเข้ามา มีส่วนร่วมในการบำบัดรักษา การเป็นแบบอย่างที่ดีแก่การบำบัดรักษาผู้ติดยาในรุ่นต่อไป ในเชิงนโยบายรัฐควรสนับสนุนให้มีการเปิดศูนย์บำบัดผู้ติดยาเสพติดในชุมชนที่มี ความพร้อมด้านบุคลากร เพื่อเป็นการเพิ่มทางเลือกและเปิดโอกาสให้ผู้ติดยาเสพติด ได้เข้ารับการบำบัดและกลับตัวเป็นคนดีของสังคมมากยิ่งขึ้น