การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ เพื่อศึกษาพัฒนกิจของบิดาในการอบรม เลี้ยงดูบุตรวัยเรียนและปัจจัยที่เกี่ยวข้อง กลุ่มตัวอย่างเป็นบิดาที่มีบุตรวัยเรียน อายุ 6-12 ปี ซึ่งอาศัยอยู่ในชุมชนพื้นที่เขตดินแดง กรุงเทพมหานคร จำนวน 247 คน เก็บข้อมูลโดยให้บิดาตอบแบบสอบถามในระหว่างเดือนตุลาคม-ธันวาคม พ.ศ. 2544 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และการวิเคราะห์ ถดถอยพหุแบบขั้นตอน ผลการศึกษาพบว่าบิดาที่มีบุตรวัยเรียน ส่วนใหญ่มีคะแนนพัฒนกิจของบิดาอยู่ใน ระดับปานกลาง ร้อยละ 60.3 ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพัฒนกิจของบิดาในการอบรมเลี้ยงดู บุตรวัยเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ p< 0.05 ได้แก่ สัมพันธภาพที่ดีในครอบครัว เวลาในแต่ละวันที่เหมาะสม (มากกว่าวันละ 240 นาที) ที่บิดาให้กับบุตร การรับรู้ พัฒนกิจที่ดีของบิดา และเจตคติที่ดีของบิดาต่อการอบรมเลี้ยงดูบุตรวัยเรียน และเมื่อ วิเคราะห์ถึงปัจจัยที่สามารถทำนายพัฒนกิจของบิดาในการอบรมเลี้ยงดูบุตรวัยเรียน พบว่า การรับรู้พัฒนกิจของบิดาในการอบรมเลี้ยงดูบุตรวัยเรียนและสัมพันธภาพในครอบครัว สามารถร่วมทำนายพัฒนกิจของบิดาในการอบรมเลี้ยงดูบุตรวัยเรียนได้ร้อยละ 30.6 จากการวิจัยครั้งนี้มีข้อเสนอแนะว่า บุคลากรที่ทำงานด้านอนามัยครอบครัว ควรสนับสนุนและส่งเสริมการสร้างสัมพันธภาพที่ดีในครอบครัว ปลูกฝังการรับรู้และ เจตคติที่ดีต่อการอบรบเลี้ยงดูบุตรแก่บิดามารดา และเน้นการให้ครอบครัวใช้เวลาร่วมกัน อย่างมีคุณค่า เพื่อให้บิดามารดามีการปฏิบัติพัฒนกิจของตนได้อย่างเหมาะสม