การวิจัยเชิงสำรวจนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับของพฤติกรรมการดูแลของพยาบาล วิชาชีพในโรงพยาบาลทั่วไป และโรงพยาบาลศูนย์เขตภาคตะวันออก และศึกษาความสัมพันธ์ ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล ลักษณะทางพระพุทธศาสนา และปัจจัยด้านองค์การกับพฤติกรรม การดูแล โดยใช้แนวคิดทางพระพุทธศาสนาและทฤษฎีการดูแลระหว่างบุคคลของวัทสันเป็น กรอบแนวคิดในการวิจัย กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาคือพยาบาลวิชาชีพจำนวน 333 คน ที่ปฏิบัติงาน แผนกสามัญและพิเศษ หอผู้ป่วยสูติ-นรีเวชกรรม ศัลยกรรม อายุรกรรมเด็ก และตา หู คอ จมูก ของโรงพยาบาลระยอง โรงพยาบาลชลบุรี โรงพยาบาลพระปกเกล้าฯ จันทบุรีและ โรงพยาบาลเมืองฉะเชิงเทรา ซึ่งคัดเลือกโดยการสุ่มตัวอย่างแบบผสม เครื่องมือที่ ใช้เก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ได้แก่ สถิติพรรณนา ทดสอบความสัมพันธ์ ด้วยไคสแควร์ และคำนวณค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า พยาบาลส่วนใหญ่ (ร้อยละ 64.6) มีพฤติกรรมการดูแลในระดับ ปานกลาง อายุมีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการดูแลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แต่ระดับการศึกษา ประสบการณ์แผนกที่ปฏิบัติงาน และสถานภาพสมรสไม่พบความสัมพันธ์ กับพฤติกรรมการดูแล ในด้านลักษณะทางพระพุทธศาสนาพบว่า ความเชื่อด้านไตรลักษณ์และ พรหมวิหารสี่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการดูแลของพยาบาล (r=0.213,p<.01 และ r=0.284, p<.01) ความเชื่อด้านอริยสัจสี่และการปฏิบัติทางศาสนา พบว่ามีความสัมพันธ์กับพฤติกรรม การดูแลของพยาบาลวิชาชีพในระดับต่ำ (r=0.143,p<.01 และ r=0.140,p<.01) ส่วนปัจจัยด้าน องค์การมีความสัมพันธ์กับพฤติด้านการดูแล อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 จากผลการวิจัยมีข้อเสนอแนะว่า ผู้บริหารควรนำแนวคิดการดูแลทางการพยาบาลมาเป็น ส่วนหนึ่งของปรัชญาทางการพยาบาลและควรจัดให้มีกิจกรรมทางศาสนาเพื่อส่งเสริมให้พยาบาล เข้าใจคำสอนทางพระพุทธศาสนาเพื่อให้สามารถนำมาปฏิบัติและประยุกต์ใช้ในการดูแลผู้ป่วย