การศึกษานี้มีจุดประสงค์เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพในการกำจัดคราบจุลินทรีย์ การยับยั้งโรคเหงือกอักเสบ การเกิดแผลที่เหงือก และความพึงพอใจหลังการใช้ ระหว่าง แปรงสีฟันขนนุ่มปลายเรียวกับขนนุ่มปลายมน อาสาสมัคร 100 คนถูกแบ่งตามสภาพช่องปาก โดยวิธีไอโซดาต้า ตามค่าเฉลี่ยดัชนีคราบจุลินทรีย์และดัชนีสภาพเหงือก แต่ละกลุ่ม สุ่มแบ่งเป็นกลุ่มทดลอง (แปรงสีฟันขนนุ่มปลายเรียว) และกลุ่มควบคุม (แปรงสีฟันขนนุ่ม ปลายมน) หลังรับการขูดหินน้ำลายและเกลารากฟัน อาสาสมัครได้รับการฝึกแปรงฟันด้วยวิธี มอดิฟายด์แบส 2 สัปดาห์ และกำหนดให้แปรงฟันวันละ 2 ครั้งโดยไม่ใช้อุปกรณ์อื่นร่วมด้วย งดทำความสะอาดฟัน 2 วัน ตรวจครั้งที่ 1 วัดดัชนีสภาพเหงือก, ดัชนีเลือดออกที่เหงือก, ดัชนีการเกิดแผลที่เหงือก ย้อมสีฟันด้วยสีเบสิกฟุคชินแล้ววัดดัชนีคราบจุลินทรีย์ จากนั้นให้ใช้แปรงสีฟันและยาสีฟันที่กำหนด วัดดัชนีคราบจุลินทรีย์และดัชนีการเกิด แผลที่เหงือกอีกครั้ง 2 สัปดาห์ต่อมาวัดดัชนีคราบจุลินทรีย์และดัชนีสภาพเหงือก จากนั้นอีก 2 สัปดาห์วัดค่าดัชนีทั้งหมด และอาสาสมัครตอบแบบสอบถามความพึงพอใจ หลังการใช้แปรง พบว่าแปรงสีฟันทั้ง 2 ชนิดมีประสิทธิภาพในการกำจัดคราบจุลินทรีย์ได้ดีและไม่มี ความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ กลุ่มที่คราบจุลินทรีย์ต่ำไม่พบความแตกต่างของ ค่าเฉลี่ยดัชนีคราบจุลินทรีย์ระหว่างแปรงสีฟัน 2 ชนิด ในกลุ่มที่มีคราบจุลินทรีย์สูง กลุ่มทดลองกำจัดคราบจุลินทรีย์ได้ดีกว่าหลังจากใช้แปรง 2 สัปดาห์ ทั้ง 2 กลุ่มมี สภาวะเหงือกอักเสบเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญเมื่อเทียบกับการวัดครั้งที่ 1 กลุ่มทดลอง มีค่าร้อยละของตำแหน่งที่เหงือกเลือดออกลดลงขณะที่กลุ่มควบคุมมีค่าคงที่ แปรงทั้ง 2 ชนิดทำให้เกิดแผลที่เหงือกได้ เมื่อใช้แปรงไป 4 สัปดาห์ กลุ่มทดลองเกิดแผลลดลง กลุ่มทดลองมีความพึงพอใจต่อแปรงสีฟันมากกว่ากลุ่มควบคุม