วัตถุประสงค์ของการวิจัย เพื่อศึกษาทัศนะของพุทธจริยศาสตร์ต่อการลงโทษ ประหารชีวิต และศึกษาทัศนะของพุทธศาสนิกชนต่อการลงโทษประหารชีวิต รวมทั้งศึกษาทัศนะ ของสำนักปรัชญาต่อประเด็นปัญหาจริยธรรมในการลงโทษประหารชีวิต ได้แก่ สำนักทฤษฎี ทดแทนความผิด และสำนักทฤษฎีประโยชน์นิยม การวิจัยเรื่องนี้ใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยวิจัยจากเอกสารและใช้วิธีการสัมภาษณ์แบบเจาะลึกจากกลุ่มตัวอย่างพระสงฆ์ 10 รูป และฆราวาส 10 คน เป็นเพียงตัวอย่างของความคิดเห็น ผลการวิจัยภาคเอกสารพบว่า ทฤษฎีทดแทนความผิดมีทัศนะว่า การลงโทษควรมีความ มุ่งหมายเพื่อทดแทนความผิดที่ผู้กระทำความผิดได้ทำลงไป ความชอบธรรมของการลงโทษ จึงอยู่ที่การลงโทษเพื่อทดแทนอย่างเท่าเทียมกับความผิดที่ได้ทำลงไปแล้ว ทฤษฎีประโยชน์ นิยมมีทัศนะว่า การลงโทษนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ดี เนื่องจากได้ก่อให้เกิดความทุกข์ยาก แก่ผู้ถูกลงโทษ แต่การลงโทษนั้นอาจใช้เป็นเครื่องมือในการกระทำดีได้ คือ การป้องกัน สังคม ไม่ให้เกิดการกระทำเช่นนั้นขึ้นมาอีก โดยการลงโทษเป็นการขู่ให้กลัว ตามหลัก พุทธจริยศาสตร์พบว่าพระพุทธศาสนาไม่มีข้อเสนอเชิงปรัชญาใด ๆ เกี่ยวกับการลงโทษ ประหารชีวิต การสอนให้รักษาศีล 5 เป็นข้อเสนอเชิงปัจเจกบุคคล ไม่เกี่ยวกับการปกครองรัฐ ส่วนในด้านคำสอนให้ประชาชนทั่วไปรักษาเบญจศีลและปฏิบัติตามเบญจธรรมนั้น อาจมองได้ว่า พระพุทธศาสนาไม่เห็นด้วยกับการลงโทษประหารชีวิต แต่โดยทั่วไป พระพุทธศาสนาไม่ได้ กล่าวถึงการลงโทษประหารชีวิตไว้โดยตรง ผลจากการสัมภาษณ์แบบเจาะลึกพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีทัศนะว่า การลงโทษประหารชีวิต ยังคงจำเป็นสำหรับสังคมไทย แม้ว่าจะเป็นการกระทำที่ผิดศีล และเป็นบาปก็ตาม แต่ก็ ถือว่าเป็นบาปตามหน้าที่ เป็นบาปด้วยความจำเป็น และกระบวนการยุติธรรมของไทย มีความเมตตา กรุณา ต่อผู้ต้องโทษตามสมควรแล้ว ในขณะที่เห็นว่าผู้ต้องโทษนั้นไม่ได้ มีความเมตตา กรุณาต่อสังคมเลย ในด้านการวางท่าทีทั้งต่อตนเองและต่อผู้ต้องโทษ ประหารชีวิต คือ ควรมีท่าทีต่อตัวเองคือ ให้วางอุเบกขา และวางท่าทีต่อผู้ต้องโทษ ประหารชีวิต คือ ให้คิดว่าเป็นไปตามหลักกฎแห่งกรรม ผู้ใดสร้างกรรมอันใดไว้ ก็ย่อม ได้รับผลของกรรมนั้น