เชื้อสเตรฟโตคอคคัส นิวโมนิอี เป็นแบคทีเรียก่อโรคที่พบได้บ่อยและก่อโรครุนแรง ในเด็ก ผู้สูงอายุ และผู้ป่วยที่มีระบบภูมิคุ้มกันบกพร่อง เชื้อนี้ 201 สายพันธุ์แยกจาก ผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลศิริราชระหว่างปี พ.ศ.2542-2544 สิ่งส่งตรวจจาก ผู้ป่วยที่เก็บจากบริเวณที่มี normal flora คือ เสมหะ (150 ตัวอย่าง), throat swab (5 ตัวอย่าง), สารคัดหลั่งจากตา จมูกและ gastric wash (13 ตัวอย่าง), สิ่งส่งตรวจจาก ผู้ป่วยที่เก็บจากบริเวณที่ปราศจากเชื้อคือ เลือด (51 ตัวอย่าง), หนองจากโพรงจมูก (14 ตัวอย่าง), น้ำล้างปอด (10 ตัวอย่าง), และน้ำไขสันหลัง (3 ตัวอย่าง) optochin ที่เตรียมโดยใช้กระดาษกรองรูปวงกลมขนาดเล็กชุบสารละลาย ethylhydrocupreine hydrochloride ความเข้มข้น 1:2000 (0.5 mg/mL) มาประเมินคุณภาพในการพิสูจน์ เชื้อนิวโมคอคไค โดยทำการทดสอบเปรียบเทียบกับ optochin ที่ผลิตโดยบริษัท BBL, ศึกษาความไวของเชื้อต่อยาต้านจุลชีพ จำนวน 5 ชนิด คือ penicillin, cefuroxime, amoxicillin, chloramphenicol และ tetracycline ด้วยวิธี broth microdilution ตามมาตรฐานของ NCCLS และศึกษาระบาดวิทยาเบื้องต้นของเชื้อนิวโมคอคไคโดยศึกษายีน ~ipbp2b~i โดยใช้วิธี polymerase chain reaction และ restriction fragment length polymorphism (PCR-RFLP) ผลการประเมินคุณภาพ optochin ที่เตรียมขึ้นเอง โดยทดสอบกับเชื้อนิวโมคอคไค 201 สายพันธุ์, เชื้อวิริแดน สเตรฟโตคอคไค 205 สายพันธุ์ และเชื้อเอนเทอโรคอคไค 14 สายพันธุ์ พบว่ามีความไวและความจำเพาะ 100% ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของ inhibition zone ของ optochin ที่เตรียมขึ้นเอง กับ optochin ของบริษัท BBL มีความ แตกต่างกันเพียงเล็กน้อย (20.66(+,ฑ)1.78 มม. สำหรับ optochin ที่เตรียมจากกระดาษ 80 ปอนด์, 19.38(+,ฑ)1.10 มม. สำหรับ optochin ที่เตรียมจากกระดาษของบริษัท Whatman และ 18.56(+,ฑ)1.21 มม. สำหรับ optochin ของบริษัท BBL) เชื้อนิวโมคอคไคมีความไว ต่อยา penicillin (35.8%), cefuroxime (38.8%), amoxicillin (99%), chloramphenicol (63.2%) และ tetracycline (25.4%) เชื้อนิวโมคอคไคสายพันธุ์ที่ไวต่อยา penicillin พบว่าไวต่อยา cefuroxime (87.5%), amoxycillin (100%), chloramphenicol (84.7%) และ tetracycline (86.1%) เชื้อนิวโมคอคไคสายพันธุ์ที่ดื้อยา penicillin พบว่า เชื้อดื้อต่อยา cefuroxime (88.4%), amoxycillin (1.6%), chloramphenicol (48.8%) และ tetracycline (86.1%) เปรียบเทียบผลการทดสอบความไวของเชื้อต่อยา penicillin โดยวิธี broth microdilution (MIC) กับวิธี oxacillin disk diffusion พบว่าผลการ ทดสอบทั้งสองวิธีมีความสัมพันธ์กัน โดย 96% ของเชื้อที่มี inhibition zone ของ optochin (+,ฃ) 20 มม. จะมี penicillin MIC (+,ฃ) 0.06 (+,m)g/ml ไม่พบสายพันธุ์ ที่มี inhibition zone<20 มม. มี penicillin MIC (+,ฃ) 0.06 (+,m)g/ml การศึกษายีน ~ipbp2b~i พบว่าเชื้อมี pettern ของ RFLP 7 รูปแบบคือ 2, 4, 5, 6, 10 และ 12 โดย RFLP แบบที่ 1 พบมากที่สุดในเชื้อสายพันธุ์ดื้อยา penicillin รองลงมาคือ RELP แบบที่ 4, 10 และ 12 ส่วน RFLP แบบที่ 2 พบเฉพาะในเชื้อสายพันธุ์ที่มีความไวต่อยา penicillin