การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสามารถในการใช้ทักษะการมี วิถีชีวิตอิสระของผู้พิการทางการมองเห็น พร้อมทั้งศึกษาปัจจัยที่ช่วย และเป็นอุปสรรค ต่อการมีวิถีชีวิตอิสระ โดยสอบถามจากผู้พิการทางการมองเห็น ที่อาศัยอยู่ในเขต กรุงเทพมหานครและปริมณฑล จำนวน 193 คน เก็บข้อมูลระหว่างเดือน เม.ย ถึง ต.ค. 2544 ผลการศึกษาวิจัย จากการศึกษาพบว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ 72.0% มีทักษะการทำความคุ้นเคยกับ สภาพแวดล้อมและการเคลื่อนไหวได้มากที่สุด รองลงมาคือทักษะทางสังคม 66.0% ทักษะการ ดำรงชีวิตประจำวัน 59.6% และทักษะการสื่อสาร 49.7% ตามลำดับ ในด้านปัจจัยพบว่า ปัจจัยที่ช่วยให้มีวิถีชีวิตอิสระมากที่สุดคือ ไม่ต้องการเป็นภาระของครอบครัวหรือ พึ่งพาผู้อื่น จากความจำเป็นในชีวิตและพื่อความอยู่รอด จากความต้องการออกมาเผชิญ สิ่งต่างๆ และต่อสู้ด้วยตนเอง ทักษะที่กลุ่มตัวอย่างเห็นว่าสำคัญที่สุดคือทักษะการ ใช้ภาษาอังกฤษได้อย่างถูกต้อง ทักษะการทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม และการเคลื่อนไหว ทักษะการใช้คอมพิวเตอร์ได้อย่างถูกต้องและเต็มศักยภาพของเครื่อง ปัญหาและอุปสรรค ในการดำรงชีวิตของคนพิการทางการมองเห็น คือการประกอบอาชีพ ปัญหาการใช้ระบบขนส่ง มวลชนสาธารณะไม่สะดวก ทัศนคติของบุคคลอื่นที่มีต่อคนพิการทางการมองเห็น ข้อเสนอแนะ 1. ควรจัดโปรแกรมการฝึกทักษะการมีวิถีชีวิตอิสระเพื่อให้บริการแก่ผู้ที่พิการ ทางการมองเห็น ในทุกระดับอายุ 2. เตรียมผู้พิการให้มีทักษะการหางานทำ หรือทักษะการสร้างงาน 3. ส่งเสริมให้คนตาบอดมีส่วนร่วมในชุมชน เพื่อช่วยลดทัศนคติที่เป็นอุปสรรค 4. สมาคมคนตาบอดฯ ร่วมมือกับหน่วยงานต่างๆ ที่เกี่ยวข้องเพื่อพัฒนาอุปกรณ์ และจัดเตรียมสิ่งอำนวยความสะดวกในสภาพแวดล้อมที่ช่วยให้ผู้ที่พิการทางการมองเห็น สามารถเข้าถึงบริการได้