วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นการศึกษาลักษณะไวยากรณ์ของภาษากะซอง ซึ่งเป็นภาษา ที่จัดอยู่ในตระกูลออสโตรเอเชียติก ตระกูลภาษาย่อยมอญ-เขมร สาขาเพียริก พบมีพูดที่ จังหวัดตราดของประเทศไทย โดยคนทั่วไปเรียกว่าชอง ทำให้เข้าใจว่าเป็นภาษาเดียว กับกลุ่มชองซึ่งมีพูดส่วนใหญ่ในจังหวัดจันทบุรี การศึกษาแต่เริ่มแรกบันทึกภาษานี้ว่า ชองของตราด การศึกษานี้ครอบคลุมลำดับขั้นทางไวยากรณ์คือ หน่วยคำ คำ วลี อนุพากย์ และประโยค นอกจากนี้ยังศึกษาสถานการณ์การใช้ภาษากะซองซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่องานวิจัย ในอนาคตสำหรับภาษานี้ ผู้วิจัยพบว่ากะซองกับชองเป็นภาษาที่แตกต่างกัน ปัจจุบันผู้พูดภาษากะซอง มีจำนวนน้อยและผู้พูดส่วนใหญ่มีอายุมากกว่า 55 ปี ข้อมูลในการวิเคราะห์รวบรวมจาก ผู้บอกภาษากะซองซึ่งอยู่ที่บ้านคลองแสง บ้านปะเดา และบ้านด่านชุมพล ต.ด่านชุมพล อ.บ่อไร่ จ.ตราด โดยผู้วิจัยปฏิบัติงานภาคสนามระหว่างปี ค.ศ. 2000-2001 การเก็บข้อมูล เน้นเก็บข้อมูลระดับข้อความได้แก่ เรื่องเล่า นิทาน วิธีทำ ตลอดจนบทสนทนา การวิเคราะห์ ข้อมูลใช้ทฤษฎีแทกมีมิคซึ่งวิเคราะห์ภาษาโดยพิจารณาหน้าที่หรือตำแหน่งของหน่วยภาษา กรอบการทำงานตามแนวทางการวิเคราะห์ของเดวิด โทมัส (David Thomas, 1993) ผลการศึกษาพบว่าภาษากะซองแม้จะมีลักษณะของภาษามอญ-เขมร แต่ลักษณะโครงสร้าง ทางไวยากรณ์คล้ายกับภาษาไทยมาก การสร้างคำด้วยการเติมวิภัตปัจจัย (affixation) ซึ่งเป็นลักษณะสำคัญของภาษากลุ่มมอญ-เขมรกำลังจะสูญหายไปจากภาษานี้ มีคำยืมภาษาไทย จำนวนมากในภาษากะซองโดยเฉพาะคำไวยากรณ์ แสดงให้เห็นว่าภาษากะซองได้รับอิทธิพล อย่างมากจากภาษาไทย ทั้งนี้เนื่องมาจากผู้พูดกะซองเป็นบุคคลทวิภาษาระหว่างภาษากะซอง กับภาษาไทย และมีการใช้ภาษาไทยมากกว่าภาษาของตนเอง กะซองปัจจุบันเป็นภาษาในภาวะ วิกฤตซึ่งโอกาสที่จะฟื้นฟูให้ภาษาคงอยู่ต่อไปเป็นไปได้ยาก คาดได้ว่าอีกหนึ่งหรือสอง ช่วงอายุภาษานี้คงจะสูญหายไป