วิธีการยึดข้อต่อ (ข้อเข่า, ข้อเท้า, และฝ่าเท้า) โดยการยึดตรึงด้วยผ้า พลาสเตอร์แบบธรรมดาถูกใช้ในกลุ่มตัวอย่างแล้วดูผลต่อการกระโดดในแนวดิ่ง เพื่อที่จะ ประเมินการมีส่วนร่วมของแต่ละข้อต่อในความสามารถของการกระโดด การวิจัยครั้งนี้ ยังศึกษาผลของการยึดตรึงด้วยผ้าพลาสเตอร์แบบธรรมดาต่อความสามารถในการกระโดดขึ้น ในแนวดิ่งอีกด้วย กลุ่มตัวอย่างที่เข้าร่วมในงานวิจัยนี้คือนักวอลเลย์บอลชาย 10 คน อายุระหว่าง 19-25 ปี ความสามารถในการกระโดดในแนวดิ่งลดลงอย่างมีนัยสำคัญโดยการ ยึดตรึงข้อเข่า ข้อเท้า และฝ่าเท้าตามลำดับ จากข้อมูลที่ได้บ่งชี้ว่า กล้ามเนื้อและ กลไกการเคลื่อนไหวที่สัมพันธ์กับข้อเข่าบ่งชี้ว่าข้อเข่าเป็นข้อที่มีส่วนร่วมมากที่สุด ต่อการกระโดดในแนวดิ่ง และข้อเท้ามีส่วนร่วมมากกว่ากล้ามเนื้อในฝ่าเท้า (plantar fascia) จากการวิเคราะห์ทางสถิติด้วย paired t-test พบว่ามีความแตกต่างอย่างมีนัย สำคัญของการเคลื่อนไหวระหว่างก่อน และหลังการยึดตรึงข้อต่อทุกข้อต่อ โดยช่วงการ เคลื่อนไหวของการถีบปลายเท้าลง การกระดกข้อเท้าขึ้น การบิดปลายเท้าเข้าด้านใน การบิด ปลายเท้าออกด้านนอก การงอเข่าและการเหยียดเข่าลงเมื่อยึดตรึงข้อต่อ วิธีการยึดข้อต่อ ต่าง ๆ ด้วยผ้าพลาสเตอร์แบบธรรมดาตามมาด้วยการวิเคราะห์การกระโดดในแนวดิ่งสามารถ บ่งชี้ระดับการมีส่วนร่วมของแต่ละข้อต่อของขาต่อการกระโดดได้