การศึกษาวิจัยนี้เป็นการศึกษาเพื่อเสนอแนวทางและวิธีการที่เหมาะสม ในการจัดทำโปรแกรมความปลอดภัยทางรังสีของห้องปฏิบัติการทางรังสีของคณะ เวชศาสตร์เขตร้อน มหาวิทยาลัยมหิดล การศึกษาวิจัยนี้ได้แบ่งออกเป็น 5 ส่วนคือ 1) การสำรวจรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับโปรแกรมความปลอดภัยทางรังสี โดยการ ใช้แบบรายการเพื่อการตรวจสอบ 2) การวัดปริมาณรังสีที่ผู้ปฏิบัติงานทางรังสีได้รับ โดยให้ผู้ปฏิบัติงานติดเทอร์โมลูมิเนสเซนต์โดสมิเตอร์ขณะปฏิบัติงาน 3 ครั้ง ครั้งละ 3 เดือน 3) การสำรวจระดับรังสีและการเปรอะเปื้อนในห้องปฏิบัติการ ด้วยเครื่องสำรวจรังสี 4) การตรวจวัดธาตุกัมมันตรังสีในตัวอย่างน้ำทิ้ง โดย การวัดรังสีบีต้ารวมและการวัดแถบรังสีแกมมา 5) การตรวจวัดปริมาณตริเตียม ภายในและภายนอกห้องเก็บกากกัมมันตรังสี ผลการศึกษาพบว่าโปรแกรมความปลอดภัยทางรังสีของคณะเวชศาสตร์ เขตร้อนต้องมีการปรับปรุงให้เป็นไปตามมาตรฐานความปลอดภัยเบื้องต้นทางรังสี อนุกรม 115 ทั้งในด้านกฎระเบียบ การบริหารจัดการ และการปฏิบัติงาน ในด้าน การตรวจวัดรังสีปรากฏว่ามีผู้ปฏิบัติงาน 4 รายได้รับรังสีสูงกว่าปริมาณรังสีที่ เครื่องวัดรังสีได้รับตามธรรมชาติ พบการเปรอะเปื้อนทางรังสีในห้องปฏิบัติการ ทางรังสีของอาคารศูนย์วิจัยโรคเขตร้อนซึ่งมีค่านับวัดสูงกว่าระดับรังสีในธรรมชาติ ไม่พบการปนเปื้อนของธาตุกัมมันตรังสีที่ให้รังสีแกมมาซึ่งใช้ในห้องปฏิบัติการใน น้ำทิ้ง โดยที่ปริมาณรังสีบีต้ารวมในน้ำทิ้งจากห้องปฏิบัติการทางรังสีมีค่าต่ำกว่า 1 เบคเคอเรลต่อลิตร ปริมาณตริเตียมในห้องปฏิบัติการทางรังสีของอาคารศูนย์วิจัย โรคเขตร้อนซึ่งใช้เป็นสถานที่เก็บกากกัมมันตรังสีด้วยนั้นระดับของตริเตียมในอากาศ ภายนอกห้องปฏิบัติการมีค่าเฉลี่ย 0.027(+,ฑ).006 เบคเคอเรลต่อลูกบาศก์เมตรและ ภายในห้องมีค่าเฉลี่ย 0.671(+,ฑ) 0.018 เบคเคอเรลต่อลูกบาศก์เมตร องค์ประกอบของความปลอดภัยทางรังสีประกอบด้วยสิ่งสำคัญ 3 ประการ ด้วยกันคือ กฎ ระเบียบ การบริหารจัดการ และการปฏิบัติงาน หากส่วนประกอบใด เกิดข้อบกพร่องก็จะมีผลกระทบกับความปลอดภัยทางรังสีของทั้งผู้ปฏิบัติงานและประชาชน หน่วยงานที่มีการนำต้นกำเนิดรังสีมาใช้ประโยชน์ต้องนำมาตรฐานเบื้องต้นเกี่ยวกับ ความปลอดภัยทางรังสีมาใช้ในการจัดทำโปรแกรมความปลอดภัยทางรังสี การตรวจ วัดรังสีเป็นอีกวิธีการหนึ่งที่จะชี้ให้เห็นว่าควรจะมีการปรับปรุงส่วนใดขององค์ ประกอบความปลอดภัยทางรังสี