การวิจัยกึ่งทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการให้คำปรึกษา แบบกลุ่มต่อความว้าเหว่าของผู้สูงอายุ โดยใช้ทฤษฎีการให้คำปรึกษาแบบผู้รับบริการ เป็นศูนย์กลางของคาร์ล แรนซัมโรเจอรส์เป็นกรอบแนวคิด โดยยึดหลักการพิทักษ์ สิทธิ์และการเซ็นยินยอมเข้าร่วมงานวิจัยก่อนดำเนินการเก็บข้อมูล กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 39 ราย คัดเลือกจากผู้สูงอายุในตำบลลาดยาว อำเภอลาดยาว จังหวัด นครสวรรค์ ทำการศึกษาระหว่างเดือนมิถุนายน ถึง เดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2544 โดยมีคุณสมบัติตามเกณฑ์กำหนดคือ (1) อายุ 60 ปีขึ้นไปทั้งเพศชายและเพศหญิง (2) การรับรู้เกี่ยวกับเวลา สถานที่ บุคคลปกติและสามารถสื่อสารได้อย่างถูกต้อง (3) ไม่เคยเข้าร่วมกลุ่มให้คำปรึกษาอื่นๆ (4) ไม่มีอาการเจ็บป่วยรุนแรงและมี สภาพร่างกายที่ไม่เป็นอุปสรรคในการเข้าร่วมการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม (5) ยินดี เข้าร่วมในการวิจัย แบ่งกลุ่มตัวอย่างเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มทดลอง 19 คน กลุ่มควบคุม 20 คน กลุ่มทดลองได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม สัปดาห์ละ 2 ครั้งทุกวันอังคารและวันพฤหัสครั้งละ 11/2-2 ชั่วโมงเป็นระยะเวลา 4 สัปดาห์ ในขณะที่กลุ่มควบคุมไม่ได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม ประเมินคะแนนความว้าเหว่ 2 ครั้ง จากแบบวัดความว้าเหว่ของมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย แห่งเมืองลอสแองเจลิส (UCLA Loneliness Scale) วัดครั้งแรกก่อนการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม และ ครั้งที่ 2 หลังสิ้นสุดการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม ข้อมูลถูกนำมาวิเคราะห์ด้วยสถิติ บรรยายและการวิเคราะห์ความแปรปรวนร่วมด้วยโปรแกรมสำเร็จรูป SPSS/FW ผลการวิจัยพบว่า ผู้สูงอายุที่ได้รับคำปรึกษาแบบกลุ่มมีคะแนนความว้าเหว่ ต่ำกว่ากลุ่มที่ไม่ได้รับการให้ได้รับคำปรึกษาแบบกลุ่มอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.001) ดังนั้นผลของการให้คำปรึกษาแบบกลุ่มสามารถลดความว้าเหว่ของผู้สูงอายุ ในชุมชนได้และควรทำการศึกษาถึงผลของการให้คำปรึกษาแบบกลุ่มต่อการลด ความ ว้าเหว่ในผู้สูงอายุกลุ่มอื่นๆ ต่อไป