วัตถุประสงค์ของการศึกษานี้เพื่อที่จะประเมินสภาพการทำงานและเจตคติต่อผู้บริหาร และเพื่อนร่วมงานของพนักงานสลับสายโทรศัพท์ที่พิการทางการมองเห็น การศึกษานี้ทำโดย การสัมภาษณ์พนักงานสลับสายโทรศัพท์จำนวน 40 คน (ผู้ชาย 19 คน ผู้หญิง 21 คน) ซึ่งปฏิบัติงานในกรุงเทพและปริมณฑล ในระหว่างเดือนธันวาคม พ.ศ.2543 ถึงเดือนมีนาคม พ.ศ.2544 ผลการศึกษาพบว่า หน่วยงานภาครัฐมีส่วนช่วยน้อยมากในการฝึกอาชีพ, การหางานและ การจ้างงานของผู้ถูกสัมภาษณ์ อายุการทำงานของกลุ่มประชากรอยู่ระหว่าง 0.5-35 ปี แต่ส่วนใหญ่ (85%) ทำงานนานกว่า 5 ปี สถานประกอบการเกือบทั้งหมดเพิกเฉยต่อการจัดหา อุปกรณ์ช่วยสำหรับคนสายตาพิการ กลุ่มประชากรได้รับความสนใจและการคาดหวังจาก ผู้บริหารน้อยมาก ส่วนใหญ่ของกลุ่มประชากร (80%) มีความลำบากในการใช้บริการขนส่ง สาธารณะซึ่งไม่มีการปรับปรุงเพื่ออำนวยความสะดวกต่อคนพิการทางการมองเห็น การตรวจสอบ เจตคติพบว่า ส่วนใหญ่ปรับตัวได้ดีทางสังคม โดยมีความเชื่อมั่น และมีเจตคติเชิงบวกต่อ ผู้บริหารและผู้ร่วมงาน แต่หนึ่งในสามของกลุ่มประชากรที่การปรับตัวยังไม่สมบูรณ์ ยังรู้สึกไม่สบายใจภายใต้สิ่งแวดล้อมของการทำงาน และมีปมความรู้สึกด้อยและจำยอมอยู่ ข้อมูลจากการศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่าควรมีการประสานงานอย่างมีระบบระหว่างหน่วยงานที่ รับผิดชอบการฟื้นฟูด้านอาชีพของทั้งภาครัฐและเอกชน สภาพการทำงานไม่เหมาะสมที่ตรวจพบ ควรได้รับการแก้ไขมาตรการทางกฎหมายที่มีอยู่แล้ว และการปฏิบัติงานเชิงรุกของหน่วยงาน ที่รับผิดชอบ นอกจากนี้ควรมีการกำหนดและปลูกฝังมาตรฐานการปฏิบัติต่อคนพิการที่ถูกต้อง ในสังคมทุกส่วนและควบคุมให้มีการปฏิบัติโดยสม่ำเสมอ