การศึกษาการเกิดของแอนติเจน CD69 บนเซลล์ลิมโฟซัยต์ของคนปกติและผู้ป่วยโรค ติดเชื้อเอชไอวีสามารถกระทำได้โดยใช้โฟลไซโทมิเตอร์ ตัวอย่างเลือดจากคนปกติจำนวน 21 รายและจากผู้ป่วยโรคติดเชื้อเอชไอวีจำนวน 9 ราย (จำนวนเซลล์ CD4 น้อยกว่า 500 เซลล์/ ไมโครลิตร) ถูกนำมากระตุ้นด้วย stimuli ต่าง ๆ เป็นเวลา 4 ชั่วโมง stimuli ที่ใช้ ในการศึกษานี้ประกอบด้วย ไมโตเจนิกเล็กติน (PHA. PWM และ con A) โมโนโคลนัล แอนติบอดี ต่อ CD3 (OKT3) และรีคอล แอนติเจน (~iCandida albicans~i และ tetanus toxoid) จากการทดลองพบว่า การปรากฏของ CD69 บน CD4(+) และ CD8(+) ลิมโฟซัยต์ที่ไม่ถูก กระตุ้นของคนปกติมีค่าต่ำและมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญเมื่อเทียบกับผู้ป่วยโรค ติดเชื้อเอชไอวี เซลล์ CD56(+) ลิมโฟซัยต์ที่ไม่ถูกกระตุ้นของผู้ป่วยโรคติดเชื้อ เอชไอวีมีการปรากฏของ CD69 สูงแต่ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญเมื่อเทียบกับ คนปกติ การกระตุ้นด้วย PHA และ PWM สามารถทำให้การเกิดของ CD69 บนเซลล์ CD4(+), CD8(+) และ CD56(+) ลิมโฟซัยต์ทั้งจากคนปกติและผู้ป่วยโรคติดเชื้อเอชไอวีเพิ่มขึ้น อย่างมีนัยสำคัญ ในขณะที่ con A. OKT3. ~iCandida albicans~i และ tetanus toxoid ไม่สามารถกระตุ้นให้มีการเกิดของ CD69 อย่างมีนัยสำคัญได้ และสัดส่วนของการเกิดของ CD69 บนเซลล์ CD4(+), CD8(+) และ CD56(+) ลิมโฟซัยต์จากผู้ป่วยโรคติดเชื้อ เอชไอวีมีหลังจากถูกกระตุ้นด้วย PHA และ PWM มีแนวโน้มลดลง เป็นที่น่าสนใจว่าเซลล์ CD56(+) ลิมโฟซัยต์ของคนปกติที่ถูกกระตุ้นด้วยแอนติเจน ~iCandida albicans มีการ เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญของ CD69 อย่างไรก็ตาม ผลการทดลองนี้ต้องการการศึกษาเพิ่มเติม ต่อไป เมื่อเปรียบเทียบการเกิดของ CD69 กับ [(3)H]thymidine lymphoproliferation assay แล้วพบว่า stimuli ทั้งหมดที่ใช้ยกเว้น PWM สามารถกระตุ้นให้เกิดการ proliferate ของลิมโฟซัยต์ของคนปกติได้ ซึ่งผลการทดลองมีความแตกต่างจากการเกิดของ CD69 บนเซลล์ ลิมโฟซัยต์ของคนปกติ