การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินผลของน้ำยาบ้วนปากไซลิทอลความเข้มข้น ร้อยละ 5 และ 12.5 ที่มีและไม่มีส่วนผสมของโซเดียมฟลูออไรด์ ร้อยละ 0.05 โดยน้ำหนัก ต่อปริมาณของเชื้อมิวแทนส์ สเต็รปโตค็อกซัยในน้ำลายมนุษย์ โดยคัดเลือกอาสาสมัคร ที่มีอายุระหว่าง 8-9 ปี และมีปริมาณของเชื้อมิวแทนส์ สเต็รปโตค็อกซัยมากกว่า 10(5) โคโลนี/มิลลิลิตร จำนวน 114 คน แบ่งอาสาสมัครเป็น 6 กลุ่มตามชนิดของน้ำยา บ้วนปาก: สารละลายหลอก (15 คน), น้ำยาบ้วนปากโซเดียมฟลูออไรด์ความเข้มข้นร้อยละ 0.05 (18 คน), น้ำยาบ้วนปากไซลิทอลความเข้มข้นร้อยละ 5 + โซเดียมฟลูออไรด์ (21 คน), น้ำยาบ้วนปากไซลิทอลความเข้มข้นร้อยละ 12.5 + โซเดียมฟลูออไรด์ (19 คน), น้ำยา บ้วนปากไซลิทอลความเข้มข้นร้อยละ 5 (20 คน), น้ำยาบ้วนปากไซลิทอลความเข้มข้น ร้อยละ 12.5 (21 คน) โดยอาสาสมัครจะใช้น้ำยาวันละ 3 ครั้ง ครั้งละ 1 นาที เป็นระยะเวลา 10 สัปดาห์ เก็บตัวอย่างน้ำลายที่กระตุ้นโดยการเคี้ยวพาราฟินมาวิเคราะห์ ปริมาณเชื้อมิวแทนส์สเต็รปโตค็อกซัยในน้ำลาย ผลการวิจัยพบว่า น้ำยาบ้วนปากไซลิทอล ความเข้มข้นร้อยละ 5 + โซเดียมฟลูออไรด์ร้อยละ 0.05 สามารถลดปริมาณเชื้อมิวแทนส์ สเต็รปโตค็อกซัยในน้ำลายได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ภายหลังการใช้น้ำยา บ้วนปากเป็นระยะเวลา 5 สัปดาห์ และไม่พบความแตกต่างของปริมาณเชื้อ มิวแทนส์ สเต็รปโตค็อกซัยในน้ำลายระหว่างกลุ่มน้ำยาบ้วนปากทั้งก่อนและหลังการใช้น้ำยาบ้วนปาก เป็นระยะเวลา 5 และ 10 สัปดาห์ ตามลำดับ