วัตถุประสงค์ของการศึกษาคือ เพื่อหาความสัมพันธ์ของสาเหตุและผลลัพธ์จาก สิ่งแวดล้อมของการทำงาน และสภาวะสุขภาพของคนคุ้ยขยะที่โรงขนถ่ายขยะอ่อนนุช กลุ่มตัวอย่างที่เข้าร่วมในการศึกษามีจำนวน 170 คน 85 คนเป็นคนคุ้ยขยะ ส่วนอีก 85 คนที่เหลือเป็นเจ้าหน้าที่เขตพระโขนง เครื่องมือทางสุขศาสตร์อุตสาหกรรมที่ใช้ ในการศึกษาครั้งนี้ประกอบไปด้วย Anderson Single Stage Impactor, Spirometry และแบบสอบถามที่ได้รับการออกแบบมาเฉพาะในการวิจัยครั้งนี้ ผลการศึกษาพบว่า มีกลุ่มคนคุ้ยขยะซึ่งเข้าร่วมในการวิจัย เพศชายจำนวน 42 คน เพศหญิงจำนวน 43 คน ในขณะที่เจ้าหน้าที่เขต เพศชายจำนวน 39 คน เพศหญิงจำนวน จำนวน 46 คน ช่วงระยะเวลาในการทำงานของกลุ่มตัวอย่างทั้งสองกลุ่มมีค่าอยู่ระหว่าง 0.08-30 ปี จากการศึกษาพบว่าปริมาณ Aspergillus และ Staphylococcus ในที่ทำงาน ของคนคุ้ยขยะมีค่าสูงกว่าค่ามาตรฐาน ค่าความเข้มข้นเฉลี่ยของเชื้อ Aspergillus ในที่ทำงานของคนคุ้ยขยะมีค่าเท่ากับ 953 โคโลนี/ลูกบาศก์เมตร ในที่ทำงานของ เจ้าหน้าที่เขตมีค่าเท่ากับ 586 โคโลนี/ลูกบาศก์เมตร ส่วนเชื้อ Staphylococcus ในที่ทำงานของคนคุ้ยขยะมีค่าเท่ากับ 743 โคโลนี/ลูกบาศก์เมตร และในที่ทำงานของ เจ้าหน้าที่เขตมีค่าเท่ากับ 487 โคโลนี/ลูกบาศก์เมตร จากการศึกษาไม่พบความสัมพันธ์ ระหว่างความเข้มข้นของเชื้อจุลชีพในอากาศกับอาการทางระบบทางเดินหายใจ อาการระบบทางเดินหายใจได้นำมาใช้ในการหาความเสี่ยงของการเกิดโรคระหว่าง คนคุ้ยขยะและเจ้าหน้าที่เขต พบว่าในคนคุ้ยขยะมีความเสี่ยงเกิดอาการไอมากกว่า เจ้าหน้าที่เขต 9.1 เท่า มีเสมหะ 6.5 เท่า หายใจมีเสียงหวีด 3.2 เท่าและอาการ เป็นไข้ 2.2 เท่า ผลการวิจัยนี้มีข้อเสนอแนะว่า ผู้บริหารของกรุงเทพมหานครควรจะให้การดูแล คนคุ้ยขยะซึ่งต้องสัมผัสสิ่งปนเปื้อนและอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่เสี่ยงอันตราย ดังนั้น การจัดให้มีโครงการเฝ้าระวังทางการแพทย์ควรจัดขึ้นเป็นประจำเช่นเดียวกับการ ใช้เครื่องป้องกันอันตรายส่วนบุคคลภาพ กฎแห่งความปลอดภัยและสุขภาพของ ผู้ประกอบอาชีพจึงควรเป็นสิ่งที่ต้องพิจารณาและจัดให้มีขึ้นและให้ความสำคัญ เป็นอันดับแรก