การศึกษานี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาผลของการเสริมอุ้งฝ่าเท้าด้านในต่อการ เคลื่อนไหวของข้อต่อ Subtalar และการทำงานของกล้ามเนื้อ tibialis anterior, tibialis posterior, และ peroneus longus ในช่วงรับน้ำหนักของเท้าขณะเดินในผู้ที่มีอุ้งฝ่าเท้า แบนที่ปรับตัวได้และไม่มีอาการ ผู้เข้าร่วมการศึกษาเป็นหญิง 40 คน อายุระหว่าง 18-30 ปี ถูกแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มอุ้งฝ่าเท้าปกติ และกลุ่มอุ้งฝ่าเท้าแบน ที่ปรับตัวได้และไม่มีอาการ โดยทั้งสองกลุ่มจะมีอายุ, น้ำหนัก, ส่วนสูง, และดรรชนี มวลกายใกล้เคียงกัน ตัวแปรที่ใช้ในการศึกษาคือ มุม tibia/calcaneal และ %MVC ซึ่งแสดงถึงการเคลื่อนไหวของข้อต่อ Subtalar และการทำงานของกล้ามเนื้อ ตามลำดับ ตัวแปรเหล่านี้จะถูกวัดขณะผู้เข้าร่วมการศึกษาเดินบนสายพานเลื่อนที่ความเร็ว 3.4 กม./ชม. สำหรับกลุ่มอุ้งฝ่าเท้าแบนที่ปรับตัวได้และไม่มีอาการ ตัวแปรทั้งหมดจะถูกวัด อีกครั้งขณะเสริมอุ้งฝ่าเท้าด้านใน จากผลการศึกษาครั้งนี้ พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของมุม tibia/ calcaneal ระหว่างกลุ่มอุ้งฝ่าเท้าปกติ และกลุ่มอุ้งฝ่าเท้าแบนที่ปรับตัวได้และไม่มี อาการ ในช่วง heelstrike, foot flat, midstance, และ heel off นอกจากนี้ยังพบความ แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของมุม tibia/calcaneal ระหว่างกลุ่มอุ้งฝ่าเท้าปกติ และกลุ่มอุ้งฝ่าเท้าแบนที่ปรับตัวได้และไม่มีอาการขณะเสริมอุ้งฝ่าเท้าด้านในตลอดช่วง รับน้ำหนักของเท้าขณะเดิน กลุ่มอุ้งฝ่าเท้าแบนที่ปรับตัวได้และไม่มีอาการขณะเสริม อุ้งฝ่าเท้าด้านในพบว่ามีการลดลงของ calcaneal eversion อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในช่วง midstance และยังพบแนวโน้มเช่นนี้ตั้งแต่ช่วง foot flat ถึง heel off ในการ เปรียบเทียบการทำงานของกล้ามเนื้อขณะเดินพบว่าไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติระหว่างกลุ่มอุ้งฝ่าเท้าปกติ และกลุ่มอุ้งฝ่าเท้าแบนที่ปรับตัวได้และไม่มีอาการ ในทุกกล้ามเนื้อ แต่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของ %MVC ของกล้ามเนื้อ tibialis anterior และ tibialis posterior ระหว่างกลุ่มอุ้งฝ่าเท้าปกติ และกลุ่ม อุ้งฝ่าเท้าแบนที่ปรับตัวได้และไม่มีอาการขณะเสริมอุ้งฝ่าเท้าด้านในในช่วง heel off สรุปผลการศึกษาครั้งนี้ การเสริมอุ้งฝ่าเท้าด้านในในผู้ที่มีอุ้งฝ่าเท้าแบนที่ ปรับตัวได้และไม่มีอาการนั้นจะช่วยลด calcaneal eversion ในช่วง midstance ของการเดิน