วัตถุประสงค์ของการศึกษาคือ เพื่อศึกษารูปแบบการเดินทางไปทำงานแบบไปเช้า-กลับเย็น ของประชากรในกรุงเทพมหานคร โดยประกอบด้วย ทิศทาง, ระยะเวลาและพาหนะที่ใช้ในการ เดินทาง และหาความสัมพันธ์ระหว่างความหนาแน่นประชากร (คน/กม(2)) กับรูปแบบการ เดินทางโดยใช้ข้อมูลทุติยภูมิจาก "โครงการสำรวจการเดินทางของครัวเรือน ปี พ.ศ.2542" ของสำนักจราจรและขนส่ง กรุงเทพมหานคร ตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาคือ ผู้เดินทางที่อยู่ ในวัยทำงานอายุ 13-60 ปี และเป็นการเดินทางภายในกรุงเทพมหานครจำนวน 48,510 คน การศึกษาพบว่า ผู้เดินทางส่วนใหญ่เดินทางไปทำงานภายในเขตที่พักอาศัยของตนเอง ส่วนผู้เดินทางออกนอกเขตที่พักอาศัย ส่วนใหญ่เดินทางจากที่พักอาศัยในเขตชั้นนอกเข้ามา ทำงานในเขตชั้นกลางและเขตชั้นในของกรุงเทพมหานคร ระยะเวลาในการเดินทางไปทำงาน เฉลี่ยประมาณ 92 นาที สำหรับการเดินทางไปกลับ และใช้พาหนะส่วนตัว, พาหนะสาธารณะ และการเดิน ประมาณร้อยละ 50, 35 และ 10 ตามลำดับ เมื่อควบคุมลักษณะทางประชากร, เศรษฐกิจ-สังคม ในระดับบุคคล, ครัวเรือน และชุมชนของผู้เดินทาง พบว่าความหนาแน่น ประชากร มีความสัมพันธ์กับระยะเวลาในการเดินทางอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติคือ ผู้ที่อาศัย อยู่ในพื้นที่ความหนาแน่นระหว่าง 5,000-6,500 และมากกว่า 6,500 คน/กม(2) จะใช้ระยะเวลา ในการเดินทางไป-กลับน้อยกว่า ผู้ที่อาศัยในพื้นที่ความหนาแน่นต่ำกว่า 5,000 คน/กม(2) 11 และ 6 นาที ตามลำดับ และผู้ที่อาศัยในพื้นที่ความหนาแน่นมากกว่า 6,500 คน/กม(2) มีโอกาสใช้การเดินและพาหนะสาธารณะ ไปทำงานมากกว่าการใช้พาหนะส่วนตัว เมื่อเทียบกับ ผู้ที่อาศัยในพื้นที่ความหนาแน่นต่ำกว่า 5,000 คน/กม(2) นอกจากนั้น รูปแบบการเดินทาง ยังแตกต่างกันระหว่างลักษณะทางประชากร, เศรษฐกิจ-สังคม และครัวเรือนของผู้เดินทาง การศึกษานี้เสนอแนะว่า รัฐบาลไทยควรส่งเสริมให้มีการกระจายการจ้างงานจากเขต ชั้นในของกรุงเทพมหานครไปสู่ศูนย์ชุมชนรอบนอก พร้อมกับควรควบคุมความหนาแน่นของ ประชากรให้อยู่ระหว่าง 5,000-6,500 คน/กม(2) และส่งเสริมให้ประชาชนพักอาศัยใกล้กับ สถานที่ทำงาน อีกทั้งควรจำกัดการใช้พาหนะส่วนตัวและเร่งรัดการขยายโครงข่ายการให้บริการ รถไฟฟ้าขนส่งมวลชน ไปสู่เขตชั้นนอกของกรุงเทพมหานครและปริมณฑล