สืบเนื่องจากการขยายตัวทางภาคอุตสาหกรรมส่งให้เกิดมลภาวะต่อสิ่งแวดล้อม ตะกั่วและแคดเมียมถูกนำมาใช้ในอุตสาหกรรมหลายประเภทเช่นอุตสาหกรรมแบตเตอรี่ อุตสาหกรรมการทำสี เป็นต้น ซึ่งทำให้เกิดการปนเปื้อนสะสมในสิ่งแวดล้อมและสามารถ เข้าสู่ร่างกายมนุษย์โดยทางห่วงโซ่อาหารก่อให้เกิดผลร้ายต่อสุขภาพ ระดับของตะกั่ว และแคดเมียมในสิ่งแวดล้อมมีความแตกต่างในแต่ละพื้นที่ขึ้นอยู่กับระดับความเจริญทางภาค อุตสาหกรรมเขตเมืองและรูปแบบการดำเนินชีวิต ดังนั้นการศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์ ในการศึกษาระดับของตะกั่วและแคดเมียมในผักสดที่มีความแตกต่างในพื้นที่ การจำหน่ายและ ผลของการประกอบอาหารต่อระดับของตะกั่วและแคดเมียมในผักตลอดจนศึกษาถึงปริมาณ การบริโภคต่อวัน การวิเคราะห์ระดับของตะกั่วและแคดเมียมโดย graphite furnace atomic absorption spectrophotometry (GFAAS) ในผักกระเฉด ผักบุ้งไทย ผักบุ้งจีนและ ผักกาดขาวปลีจากปากคลองตลาด ตลาดบางนา ตลาดสี่มุมเมืองและตลาดไทพบว่ามีการสะสม ของตะกั่วและแคดเมียมในผักทั้งสี่ชนิดที่ทำการศึกษาโดยผักกระเฉด ผักบุ้งจีนและ ผักกาดขาวปลีจากตลาดสี่มุมเมืองมีระดับของตะกั่วสูงสุด นอกจากนี้ผักกระเฉดและผักบุ้งไทย จากตลาดสี่มุมเมืองถูกพบว่ามีระดับของแคดเมียมสูงสุดด้วย ผักจากปากคลองตลาดได้แก่ ผักบุ้งจีนและผักกาดขาวปลีมีระดับของตะกั่วต่ำสุดและผักบุ้งไทยมีระดับของแคดเมียมต่ำสุด การศึกษาผลของการประกอบอาหารพบว่าไม่ว่าจะเป็นการลวก การต้มและการผัดล้วนมีผลในการ ลดระดับของตะกั่วและแคดเมียมทั้งสิ้น (ระดับนัยสำคัญ 0.05) วิธีที่ได้ผลที่สุด ได้แก่การต้ม (89 - 100%) ปริมาณการบริโภคต่อวันของตะกั่วและแคดเมียมพบ 0.68 ไมโครกรัมต่อวันและ 1.25 ไมโครกรัมต่อวันตามลำดับ ค่าเหล่านี้อยู่ในเกณฑ์ที่ต่ำเมื่อ คิดเทียบกับค่า TDI โดยพบค่าของตะกั่ว 0.16% และค่าของแคดเมียม 1.76-2.19% ของค่า TDI