งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาพอลิเมอร์ผสมระหว่างพอลิโพรพิลีน (PP) กับพอลิเมอร์ ผลึกเหลว (TLCP) ซึ่งเป็นโคพอลิเมอร์ของพาราไฮดรอกซีเบนโซอิกแอซิด (HBA) กับ พอลิเอททิลีนเทอเรพทาเรท (PET) (อัตราส่วนโดยโมล 80/20) โดยใช้เครื่องผสมแบบ เกลียวคู่ แล้วนำมาขึ้นรูปเป็นฟิล์มบางโดยใช้เครื่องรีด ได้ศึกษากระแส โครงสร้าง สัณฐาน สมบัติทางความร้อน สมบัติการทนต่อแรงดึงและการจัดเรียงโมเลกุลของคอมพอสิท พร้อมทั้งหาความสัมพันธ์ระหว่างสมบัติต่างๆ เหล่านี้ นอกจากนี้ยังได้ศึกษาสมบัติ ดังกล่าวในกรณีที่มีการเติมสารช่วยผสมลงไปในฟิล์ม 10 wt% TLCP/PP ด้วย จากการทดลองวัดความหนืดของพอลิเมอร์หลอมเหลวโดยใช้รีโอมิเตอร์ชนิดแผ่นคู่ขนาน พบว่าทั้งพอลิเมอร์บริสุทธ์และผสมแสดงพฤติกรรมแบบเซียร์ทินนิ่ง ค่าอัตราส่วนค่าความหนืด ของพอลิเมอร์ผลึกเหลวต่อพอลิโพรพิลีนในระบบนี้มีค่าค่อนข้างต่ำอยู่ในช่วง 0.03-0.07 จากการศึกษาโครงสร้างสัณฐานของพอลิเมอร์ผสมโดยใช้กล้องจุลทรรศน์อิเล็คตรอนแบบ ส่องกราดพบว่าพอลิเมอร์ผลึกเหลวกระจายตัวในลักษณะเป็นหยดเล็ก ๆ และยืดเป็นเส้น เกิดขึ้นบ้างในเอกซ์ทรูดเดด ส่วนในฟิล์มบางพบว่าเกิดเป็นเส้นใยพอลิเมอร์ผลึกเหลว ที่มีค่าความยาวต่อความกว้างเพิ่มขึ้นเมื่อปริมาณผลึกเหลวเพิ่มขึ้นถึง 15% โดยน้ำหนัก และพบว่าพอลิเมอร์ผสมที่เติมสารช่วยผสม SEBS1652 ที่ 3% โดยน้ำหนัก ให้การกระจายตัว ของ TLCP และค่าอัตราความยาวต่อความกว้างของเส้นใยพอลิเมอร์ผลึกเหลวสูงที่สุด การศึกษาสมบัติทางความร้อนโดยใช้วิธี differential scanning calorimetry พบว่าปริมาณผลึกของพอลิโพรพิลีนเพิ่มขึ้นเมื่อเพิ่มปริมาณพอลิเมอร์ผลึกเหลว การเติม สารช่วยผสมจะไปลดอัตราเร็วของการตกผลึกของ PP แต่ไม่มีผลต่อสมบัติทางความร้อนอื่นๆ ค่ามอดูลัสของยังของคอมพอสิทฟิล์มที่วัดในแนวขนานกับทิศการขึ้นรูปฟิล์ม (MD) เพิ่มขึ้นตามปริมาณของ TLCP และมีค่าสูงกว่าค่าของพอลิโพรพิลีนฟิล์มถึง 30, 60 และ 130% ในคอมพอสิทฟิล์มที่ประกอบด้วย 5, 10 และ 15% TLCP โดยน้ำหนักตามลำดับ และพบว่า สารช่วยผสมที่ดีที่สุดในการเพิ่มค่ามอดูลัสของยังและค่าการทนต่อแรงดึงที่จุดขาดของ คอมพอสิทฟิล์มคือ SEBS1652 และ MA-g-SEBS ที่ความเข้มข้น 3 และ 5% โดยน้ำหนัก ตามลำดับ โดยให้ค่ามอดูลัสของยังสูงกว่าในกรณีที่ไม่เติมสารช่วยผสมถึง 40 และ 27.5% ตามลำดับ ได้ศึกษาการเรียงตัวของโมเลกุลในคอมพอสิทฟิล์มโดยใช้เทคนิค Wide-Angle X-ray Scattering โดยพื้นฐานของฟังก์ชัน spherical harmonics พร้อมทั้งใช้เทคนิคการแยก scattering ของคอมพอสิทฟิล์มออกเป็นของแต่ละคอมพอเนนท์ซึ่งเป็นเทคนิคใหม่ที่ได้ พัฒนาขึ้นมาใช้ในงานวิจัยนี้ พบว่าพารามิเตอร์ของการจัดเรียงตัวของ TLCP ในคอมพอสิทฟิล์ม ที่เติมพอลิเมอร์ผลึกเหลวที่ 5, 10 และ 15% โดยน้ำหนัก มีค่า 0.65 0.75 และ 0.76 ตามลำดับ ในขณะที่ของ PP มีค่าน้อยกว่า 0.01 และพบว่าการเติมสารช่วยผสมไม่มีผลต่อ ค่าการจัดเรียงตัวโมเลกุลของเฟสทั้งสองอย่างมีนัยสำคัญ พบว่าค่ามอดูลัสของยังของคอมพอสิทฟิล์มที่วัดในแนว MD มีความสัมพันธ์โดยตรงกับ ค่าอัตราส่วนความยาวต่อความกว้างของเส้นใย TLCP ที่ได้จากการเฉลี่ยแบบถ่วงด้วยความยาว (length-weighted average) ขณะที่ค่าการจัดเรียงตัวของ TLCP แสดงความสัมพันธ์ เชิงเส้นกับค่ามอดูลัสของยังของคอมพอสิทฟิล์มที่วัดในแนว MD ในช่วงที่ความเข้มข้นของ พอลิเมอร์ผลึกเหลวสูงถึง 10% โดยน้ำหนักเท่านั้น ค่ามอดูลัสของยังของคอมพอสิทฟิล์ม ต่ำกว่าค่ามอดูลัสที่ได้จากการคำนวณประมาณ 23-47% เนื่องจากอันตรกริยาที่ผิวประจันต่ำ และอัตราส่วนความยาวต่อความกว้างของเส้นใย TLCP ทั้งหมดไม่เท่ากัน อย่างไรก็ตาม เมื่อเติมสารช่วยผสม SEBS1652 และ MA-g-SEBS ที่ 3 และ 5% โดยน้ำหนักตามลำดับลงไป ในฟิล์ม 10 wt% TLCP/PP ทำให้ค่ามอดูลัสของยังของคอมพอสิทฟิล์มสูงขึ้นซึ่งต่ำกว่าค่า มอดูลัสที่ได้จากการคำนวณเพียง 10-18.5% เท่านั้น หมายความว่าอันตรกริยาที่ผิวประจัน เพิ่มได้ด้วยการเติมสารช่วยผสมที่เหมาะสมและในปริมาณที่เหมาะสม