การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ที่สำคัญ 2 ประการคือ (1) ศึกษาว่ามีปัจจัยใดบ้าง ที่เป็นตัวกำหนดการใช้จ่ายด้านสุขภาพของครัวเรือนใน 3 ลักษณะคือ การมีค่าใช้จ่าย มูลค่าการใช้จ่าย และแบบแผนการซื้อบริการด้านสุขภาพ (2) ศึกษาความไม่เป็นธรรม เกี่ยวกับการใช้จ่ายด้านสุขภาพของครัวเรือนในประเทศไทย เมื่อเปรียบเทียบระหว่างภูมิภาค เขตที่อยู่ ระดับรายได้ และอาชีพของหัวหน้าครัวเรือน วิธีการศึกษาเป็นการวิเคราะห์ข้อมูลทุติยภูมิจากแหล่งต่างๆ โดยเป็นข้อมูลของปี 2539 ข้อมูลจากการสำรวจภาวะเศรษฐกิจและสังคมของครัวเรือน ปี 2539 ดำเนินการโดย สำนักงานสถิติแห่งชาติ เป็นฐานข้อมูลหลักที่ใช้ในการวิเคราะห์ ตัวอย่างที่ใช้ในการวิเคราะห์ คือครัวเรือนจำนวน 25,110 ครัวเรือนจากทั่วประเทศ และได้นำข้อมูลสภาวะความเจ็บป่วย ของประชากรไทยจากการสำรวจเกี่ยวกับอนามัยและสวัสดิการ ปี 2539 ดำเนินการโดยสำนักงาน สถิติแห่งชาติ มาใช้สร้างตัวแปรอัตราป่วยให้กับแต่ละครัวเรือน ในการวิเคราะห์หาปัจจัย กำหนดการใช้จ่ายด้านสุขภาพของครัวเรือนได้ใช้เทคนิคการวิเคราะห์แบบหลายระดับ ผลการศึกษาพบว่า มีครัวเรือนร้อยละ 71 ที่มีค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพในช่วง 30 วัน ก่อนการสำรวจ ค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพของครัวเรือนในรอบ 1 เดือนเฉลี่ย 144.05 บาทต่อคน ครัวเรือนร้อยละ 48 มีค่าใช้จ่ายในการซื้อยากินเองอย่างเดียวเท่านั้น ครัวเรือนร้อยละ 33 ซื้อบริการที่ภาคเอกชนเป็นหลัก และ/หรือมีค่าใช้จ่ายในการตรวจสุขภาพ ส่วนครัวเรือน ที่เหลือ (ร้อยละ 20) ซื้อบริการที่ภาครัฐเป็นหลัก ปัจจัยสำคัญที่มีอิทธิพลกำหนดการใช้จ่ายด้านสุขภาพของครัวเรือนในประเทศไทย ได้แก่ อัตราป่วย ระดับรายได้ จำนวนสมาชิกในครัวเรือน ระดับการศึกษา การเป็นครัวเรือนข้าราชการ อาชีพของหัวหน้าครัวเรือน งบประมาณบริการสาธารณสุขของจังหวัดที่ครัวเรือนอาศัยอยู่ เป็นต้น ผลการศึกษาได้ชี้ให้เห็นถึงความไม่เป็นธรรมเกี่ยวกับการบริโภคด้านสุขภาพระหว่างครัวเรือน โดยพบว่าครัวเรือนที่มีฐานะทางเศรษฐกิจและสังคมสูงกว่า จะมีการบริโภคด้านสุขภาพในปริมาณ และคุณภาพมากกว่าครัวเรือนที่มีฐานะทางเศรษฐกิจและสังคมต่ำกว่า นอกจากนี้ยังพบความไม่ เป็นธรรมในการบริโภคด้านสุขภาพระหว่างภูมิภาคและระหว่างเขตเมืองและเขตชนบทอีกด้วย