วัตถุประสงค์การศึกษาเพื่อยืนยันการติดเชื้อไวรัสเดงกีโดยใช้วิธีการตรวจทาง ห้องปฏิบัติการและประมวลผลเพื่อเป็นข้อมูลทางระบาดวิทยา การศึกษาภาคตัดขวางที่ โรงพยาบาลประจำจังหวัดปทุมธานี ระหว่างเดือนพฤษภาคม 2542 ถึงเดือน สิงหาคม 2543 เป็นผู้ป่วยอายุ (+,.)15 ปี เก็บตัวอย่างเลือดทุกรายที่วินิจฉัยว่าสงสัยติดเชื้อไวรัส เดงกี ตรวจทางห้องปฏิบัติการ 3 วิธ คือทางน้ำเหลืองวิทยา 2 วิธี (HI test และ MAC ELISA) และทางไวรัสวิทยา 1 วิธี (แยกเชื้อไวรัสในเซลล์เพาะเลี้ยงและพิสูจน์เชื้อ โดยวิธี ELISA ใช้ เดงกี โมโนโคลนัลแอนติบอดี) ผู้ป่วย 164 ราย มีอัตราส่วน ชายต่อหญิง 1.2:1 เป็นซีรัมคู่ 61% ส่วนที่เหลือ เป็นซีรัมเดี่ยว วิธี HI พบ 65.9% ติดเชื้อไวรัสเดงกี (10.2% ติดเชื้อครั้งแรก) วิธี MAC ELISA พบ 38.4% ติดเชื้อไวรัสเดงกี (15.9% ติดเชื้อครั้งแรก) สามารถแยก เชื้อได้ 29.9% เป็นเดงกี ทัยป์ 2 และทัยป์ 1 มากที่สุด (42.9% และ 38.8 % ตามลำดับ) ผลการตรวจวินิจฉัยและแปรผลร่วมกัน 3 วิธี พบผู้ติดเชื้อ 73.8 % (121 ราย) พบหลายปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการติดเชื้อไวรัสเดงกีอย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติ (~ip~i < 0.05) โดย Chi-square ได้แก่ อายุ > 6 ปี (~ip~i = 0.002, OR = 1.8) เก็บซีรัมคู่ (~ip~i < 0.001, OR = 4.4) วินิจฉัยว่าติดเชื้อไวรัสเดงกี (~ip~i < 0.001, OR = 24.3) มี petechial hemorrhage (~ip~i = 0.001, OR = 6.1) ไม่มีอาการไอ (~ip~i = 0.004, OR = 5.4) ทดสอบ tourniquet ให้ผลบวก (~ip~i = 0.001, OR = 7.9) ค่าเกร็ดเลือด < 100,000 เซลล์/ลบ.มม. (~ip~i < 0.001, OR = 9.0) และค่า hematocrit (+,ณ) 20% (~ip~i = 0.004, OR = 2.7) ความไวและความจำเพาะของการตรวจวินิจฉัยทางคลินิกเมื่อเทียบกับทางห้องปฏิบัติการ เป็น 95.9 % และ 51.2 % ตามลำดับ อัตราการตรวจพบผลบวก ทางห้องปฏิบัติการมีค่าสูงสุด 100 % ในผู้ป่วยไข้เลือดออก เกรด 3 และ 4 อัตราการแยกเชื้อพบสูงสุด 42.9 % ในผู้ป่วย ไข้เดงกี กลุ่ม อายุ 0-1 ปี (100 %) มีอัตราที่ตรวจพบผลบวกมากที่สุด ขณะที่อายุ 14-15 ปี (43.8 %) มีอัตราการแยกเชื้อมากที่สุด อัตราการตรวจพบผลบวกพบสูงสุดในเดือน พฤษภาคม (93.3%) อัตราแยกเชื้อพบสูงสุดในเดือนตุลาคม (63.6%) พ.ศ. 2542 อัตราการตรวจ พบผลบวก และอัตราการแยกเชื้อพบสูงสุดในอำเภอเมือง (81.8 % และ 41.4 % ตามลำดับ)