งานวิจัยนี้ได้นำเทคนิคทางอณูชีววิทยาที่ชื่อว่าฟาจดิสเพลย์มาใช้เพื่อหา มิโมโทปของฟาจที่จับกับโมโนโคลนอลแอนติบอดีต่อเชื้อชิเจลลาโซนีไอและชิกาท็อกซิน ที่ผลิตโดยเชื้ออีโคไล นอกจากนี้ยังได้ใช้เทคนิคปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรส (PCR) เพื่อตรวจหา virulence genes (~itdh~i และ ~itrh~i) ของเชื้อวิบริโอ พาราฮีโมลัยติคัส จากการศึกษาพบว่าฟาจสามตัวอย่างที่จับกับโมโนโคลนอลแอนติบอดีต่อเชื้อชิเจลลาโซนีไอ มีการเรียงลำดับเบสที่เหมือนกันบางส่วน (partial consensus) ดังนี้ คือ RxxxNSN นอกจากนี้จากการใช้เทคนิคปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรสที่ชื่อว่าดัชดาวน์ (TD-PCR) พบว่าเชื้อวิบริโอพาราฮีโมลัยติคัส 13 สายพันธุ์จาก 22 สายพันธุ์ที่แยกได้จากผู้ป่วย (59.1%) มียีน ~itdh~i แต่ไม่มียีน ~itrh~i และพบว่ามีเพียง 2 สายพันธุ์จาก 22 สายพันธุ์ ที่มีทั้งยีน ~itdh~i และ ~itrh~i จากการทดสอบความไวของเชื้อทั้ง 22 สายพันธุ์ต่อยา ปฏิชีวนะพบว่าทุกสายพันธุ์ไวต่อยาคลอแรมเฟนิคอล เจนตามัยซิน นาริดิสิกแอซิด เตตราไซคลิน และไตรเมโทพริม/ซัลฟาเมทอกซาโซลและดื้อต่อยาเซฟฟาโรตินและแอมพิซิลิน จากการใช้เทคนิค ERIC-PCR เพื่อหาความแตกต่างของลักษณะลายพิมพ์ดีเอ็นเอ พบว่าสามารถจัดกลุ่มของเชื้อ วิบริโอ พาราฮีโมลัยติคัสทั้งหมด 22 สายพันธุ์ออกได้เป็น 3 รูปแบบซึ่งพบว่า 90.9% จัดอยู่ในรูปแบบที่ 1 คือมีแถบดีเอ็นเอ 200, 300, 500, 600, 1031 ส่วน 4.5% อยู่ ในรูปแบบที่ 2 คือมีแถบดีเอ็นเอ 200, 250, 300, 480, 500, 650, 1031 และ 4.5% เช่นกันอยู่ในรูปแบบที่ 3 คือมีแถบดีเอ็นเอ 200, 250, 300, 500, 650, 700 ซึ่ง สรุปได้ว่าเชื้อวิบริโอพาราฮีโมลัยติคัสที่ศึกษาส่วนใหญ่คือ 90.9% มีความสัมพันธ์ ทางพันธุกรรมกันอย่างใกล้ชิด