การวิจัยครั้งนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาค้นหาปัจจัยสำคัญต่างๆ ที่ศาล ใช้เป็นเกณฑ์ชี้วัดในการตัดสินลงโทษประหารชีวิต ผู้วิจัยได้ใช้การวิจัยเชิงสำรวจ ตัวแปรที่ใช้ในการวิจัยเกิดขึ้นจากผู้เชี่ยวชาญของศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์และ ศาลฎีกา จำนวน 30 คน ที่ได้ร่วมกันสร้างกลุ่มตัวแปรซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่ศาล ใช้เป็นเกณฑ์ชี้วัดในการตัดสินลงโทษประหารชีวิตขึ้นจำนวน 19 ตัวแปร และเมื่อ ผู้วิจัยได้นำตัวแปรดังกล่าวไปสัมภาษณ์ ท่านประธานศาลฎีกา ท่านประธานศาล อุทธรณ์ และท่านอธิบดีผู้พิพากษาศาลอาญา ในขั้นตอนของการทดสอบความแม่น ตรงเชิงเนื้อหา ปรากฏว่าตัวแปรได้ถูกตัดออก จำนวน 4 ตัวแปร คงเหลือตัวแปรที่ใช้ ในการวิจัยครั้งนี้จำนวน 15 ตัวแปร โดยมีกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้พิพากษารวม 719 คน การวิเคราะห์ข้อมูลในขั้นตอนสุดท้ายใช้สถิติขั้นสูงได้แก่ การวิเคราะห์จำแนกประเภท เพื่อจำแนกให้เห็นความแตกต่างระหว่าง จำเลยที่สมควรถูกตัดสินลงโทษประหารชีวิต กับจำเลยที่ไม่สมควรถูกตัดสินลงโทษประหารชีวิตได้อย่างชัดเจน ผลการวิจัยพบว่า ตัวแปรได้ถูกคัดเลือกเข้าสมการจำแนกประเภททั้ง 15 ตัวแปร โดยตัวแปรที่ให้ค่าอำนาจการจำแนกแก่สมการมากที่สุดได้แก่ "จำเลยมีพฤติการณ์ ในการกระทำความผิดที่ร้ายแรงจนเป็นสันดาน ไม่สามารถแก้ไขพฤติกรรมให้กลับตัว เป็นคนดีได้โดยวิธีการจำคุก จึงต้องตัดออกจากสังคมอย่างถาวรโดยการลงโทษประหารชีวิต เพื่อตัดโอกาสไม่ให้กลับมากระทำความผิดหรือเป็นอันตรายต่อสังคมอีก เช่น มือปืน รับจ้างที่กระทำผิดมาอย่างโชกโชนหลายคดี, จำเลยที่ก่อคดีข่มขืนแล้วมาก่อคดี ข่มขืนฆ่าอีก,ฯลฯ" ผลการวิจัยจึงเป็นการยืนยันว่า กลุ่มตัวอย่างได้ให้การยอมรับ ต่อตัวแปรทั้ง 15 ตัวแปรนี้ ซึ่งสามารถใช้เป็นเกณฑ์ชี้วัดในการตัดสินลงโทษประหาร ชีวิตได้ โดยมีเหตุผลสนับสนุนทั้งในเชิงทฤษฎี และเชิงปฏิบัติการ