การศึกษาความหลากชนิดของแมลงในพื้นที่สวนชมพู่เพชรที่ใช้วิธีการควบคุมศัตรูพืช แตกต่างกัน ณ ตำบลหนองชุมแสง อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี ทำการเก็บตัวอย่างแมลง จากกับดักกาวเหนียว กับดักแสงไฟ กับดักหลุม สวิง และการสำรวจด้วยตา ในพื้นที่ที่ไม่ใช้ สารเคมี พื้นที่ที่ใช้การจัดการศัตรูพืช และพื้นที่ที่ใช้สารเคมี ทำการการสำรวจและเก็บ ตัวอย่างแมลง ระหว่างเดือนกันยายน 2543 ถึงเดือนมกราคม 2545 ครอบคลุมช่วงการ เจริญเติบโตของต้นชมพู่ รวม 3 ระยะคือ ระยะพักต้น ระยะออกดอกจนกระทั่งติดผล และระยะ เก็บเกี่ยวผลผลิต จากการรวบรวม 15 ครั้งในพื้นที่ศึกษา พบว่ามีแมลงรวมทั้งสิ้น 16 อันดับ 97 ครอบครัว รวม 101 ชนิด โดยแบ่งเป็นแมลงที่เป็นประโยชน์ 32 ชนิด และชนิดที่พบมากที่สุดคือ ด้วงก้น กระดก ในครอบครัว Staphilinidae ส่วนแมลงศัตรูพืชพบทั้งหมด 15 ชนิด โดยพบแมลงวัน ทองในครอบครัว Tephritidae ซึ่งเป็นแมลงศัตรูพืชสำคัญของชมพู่มากที่สุด นอกจากนี้ยังพบ ว่าเป็นแมลงที่พบจำนวนสูงสุดในทุกพื้นที่ ซึ่งปริมาณที่พบจะแปรผันตามความอุดมสมบูรณ์ของ พืชอาหาร ผลการศึกษาความหลากชนิดรวมของทุกระยะของการเจริญเติบโตของชมพู่ในแต่ละพื้นที่ พบว่าพื้นที่ที่ไม่ใช้สารเคมี มีค่าดัชนีความหลากชนิดของแมลงสูงสุด คือ 2.10 ในขณะที่ พื้นที่ที่ใช้การจัดการศัตรูพืชและพื้นที่ที่ใช้สารเคมี มีค่าความหลากชนิดของแมลง 1.95 และ 1.84 ตามลำดับ นอกจากนี้ยังพบว่าพื้นที่ไม่ใช้สารเคมีมีค่าความหลากชนิดของแมลง ที่เป็นประโยชน์ทั้ง 3 ระยะการเจริญเติบโตของชมพู่สูงสุดคือ 1.88 ส่วนพื้นที่ที่มีการ จัดการศัตรูพืชและพื้นที่ที่ใช้สารเคมีมีค่าความหลากชนิดใกล้เคียงกันคือ 1.56 และ 1.52 ตามลำดับ ซึ่งความหลากหลายชนิดนี้ เปลี่ยนแปลงตามวิธีการควบคุมศัตรูพืช และปริมาณ พืชอาหาร จากผลการสำรวจปริมาณผลผลิตจากพื้นที่ทั้งสาม พบว่าพื้นที่ที่ไม่ใช้สารเคมีให้ผลผลิต ต่ำสุดคือ 91.2 กิโลกรัม/ไร่ ในขณะที่พื้นที่ที่ใช้การจัดการศัตรูพืชกับพื้นที่ที่ใช้สาร เคมีให้ผลผลิตใกล้เคียงกันคือ 110.5 และ 114 กิโลกรัม/ไร่ ตามลำดับ แต่เมื่อเปรียบเทียบ ถึงรายได้สุทธิ พบว่าพื้นที่สวนชมพู่ที่ใช้การจัดการศัตรูพืชมีรายได้สุทธิสูงกว่าพื้นที่ ที่ใช้สารเคมี นอกจากนั้นยังส่งผลกระทบต่อสมดุลทางธรรมชาติน้อยกว่าวิธีการใช้สารเคมี ในการควบคุมศัตรูพืชอีกด้วย ดังนั้นวิธีการจัดการศัตรูพืชน่าจะเป็นวิธีการที่เหมาะสม สำหรับใช้ในการควบคุมแมลงศัตรูพืชในสวนชมพู่เพชร