การศึกษานี้เพื่อประเมินผลกระทบจากมลพิษทางอากาศที่ก่อให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพ ตำรวจจราจรจากสารโพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอนโดยอาศัยตัวบ่งชี้ทางชีวภาพ สารโพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอนที่ปนเปื้อนอยู่ในอากาศถูกเก็บโดยเครื่องมือเก็บ อากาศติดตามตัวเพื่อนำไปใช้ในการประเมินสภาวะการได้รับสารชนิดนี้ขณะที่ปฏิบัติหน้ที่ นอกจากนี้ สารโพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอนที่จับกับสารพันธุกรรมของเซลเม็ดเลือดขาว, สาร 1-ไฮดรอกซีไพรีนที่ถูกขับออกทางปัสสาวะ, การเปลี่ยนแปลงของยีน พี53 ในเซล เม็ดเลือดขาวและระดับโปรตีน พี53 ในเลือด จากเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ไม่มีประวัติการสูบบุหรี่ ถูกนำมาใช้เป็นตัวบ่งชี้ทางชีวภาพเพื่อใช้ในการประเมินผลกระทบจากมลพิษทางอากาศ โดยอาศัยการเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มที่ได้รับมลพิษทางอากาศน้อย (ตำรวจสำนักงาน) และกลุ่มที่ได้รับมลพิษทางอากาศมาก (ตำรวจจราจร) ในกลุ่มตำรวจจราจร ตัวอย่างอากาศ เลือดและปัสสาวะถูกเก็บทั้งหมด 3 ครั้ง โดยเก็บในวันแรกของการศึกษา ภายหลังจาก ปฏิบัติหน้าที่โดยใช้หน้ากากป้องกันมลพิษเป็นเวลา 2 สัปดาห์ และไม่ใช้หน้ากากเป็น เวลา 1 สัปดาห์ ปริมาณสารโพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอนในอากาศ สารโพลีไซคลิกอะโรมาติก ไฮโดรคาร์บอนที่จับกับสารพันธุกรรมในเซลเม็ดเลือดขาว และปริมาณสาร 1-ไฮดรอกซีไพรีน ในปัสสาวะที่พบในกลุ่มตำรวจจราจรสูงกว่าปริมาณที่พบในกลุ่มตำรวจสำนักงานอย่างมี นัยสำคัญ ในขณะที่ปริมาณโปรตีน พี53 ในเลือดระหว่าง 2 กลุ่มตัวอย่างไม่มีความ แตกต่างกัน ปริมาณสารโพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอนที่จับกับสารพันธุกรรมในเซล เม็ดเลือดขาวของตำรวจจราจรในสัปดาห์ที่ปฏิบัติงานโดยไม่ใช้หน้ากากสูงกว่าอย่างมีนัย สำคัญเทียบกับปริมาณที่ถูกพบในสัปดาห์ที่ปฏิบัติงานโดยใช้หน้ากาก สำหรับการเปลี่ยนแปลง ของยีน พี53 ในเซลเม็ดเลือดขาว พบว่าการเปลี่ยนแปลงเบสแบบทรานเวอร์ชั่นเกิดขึ้น ในตำแหน่ง 140 ที่เอ็กซอน 5 ของยีน พี53 ในกลุ่มตำรวจจราจรและพบการเปลี่ยนแปลง ชนิดเดียวกันในตำแหน่ง 237 ที่เอ็กซอน 7 ในกลุ่มตำรวจสำนักงาน อย่างไรก็ตามระดับ โปรตีน พี53 ในเลือด ไม่มีความสัมพันธ์กับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในยีน พี53 สำหรับความแตกต่างทางพันธุกรรมของเอ็นไซม์ ไซโตโครม-พี450 1เอ1, กูลตาไธโอน-เอส- ทรานเฟอเรส เอ็ม1 และ เอ็น-อะเซทิล ทรานเฟอเรส 2 พบว่าไม่มีความแตกต่างทางพันธุกรรม ของเอ็นไซม์เหล่านี้ระหว่างกลุ่มตำรวจสำนักงานและกลุ่มตำรวจจราจร จากผลลัพธ์ที่ได้ สามารถประเมินได้ว่าตำรวจไทยมีลักษณะของความผิดปกติของพันธุกรรมของเอ็นไซม์ ไซโตโครม-พี450 1เอ1 ประมาณ 4.5 เปอร์เซ็นต์, มีการขาดหายของพันธุกรรมของเอ็นไซม์ กูลตาไธโอน-เอส-ทรานเฟอเรส เอ็ม1 60 เปอร์เซ็นต์ และมีการแสดงออกของยีนเอ็นไซม์ เอ็น-อะเซทิลทรานเฟอเรส 2 เป็นแบบเร็ว 45 เปอร์เซ็นต์ และเป็นแบบช้า 45 เปอร์เซ็นต์ ผลลัพธ์ที่ได้แสดงให้ทราบว่าในท้องถนนของกรุงเทพมหานครมีปริมาณสารโพลีไซคลิก อะโรมาติกไฮโดรคาร์บอนในอากาศสูงกว่าที่พบในอาคารหรือสำนักงานต่าง ๆ และตำรวจจราจร มีปริมาณสารโพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอนที่จับกับสารพันธุกรรมในเซลเม็ดเลือดขาวสูง ซึ่งทำให้ตำรวจเหล่านี้มีโอกาสเสี่ยงต่อการเป็นมะเร็ง สำหรับความสัมพันธ์ระหว่าง การเปลี่ยนแปลงของยีน พี53 ในเซลเม็ดเลือดขาวและระดับโปรตีน พี53 ในเลือด รวมทั้ง ความสัมพันธ์ระหว่างชนิดพันธุกรรมของเอ็นไซม์ ไซโตโครม-พี450 1เอ1 ที่ปกติ, กูลตาไธโอน-เอส-ทรานเฟอเรส เอ็ม1 ที่ผิดปกติ และปริมาณสารโพลีไซคลิกอะโรมาติก ไฮโดรคาร์บอนที่จับกับสารพันธุกรรมในเซลเม็ดเลือดขาว และปริมาณสาร 1-ไฮดรอกซีไพรีน ในปัสสาวะ ไม่สามารถอธิบายกลไกได้แน่ชัด อย่างไรก็ตาม ตัวบ่งชี้ทางชีวภาพเหล่านี้ มีประสิทธิภาพในการประเมินความเสี่ยงต่อการได้รับสารโพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอน และกลไกการเกิดมะเร็งได้