ศึกษาการสะสมของสารปิโตรเลียมไฮโดรคาร์บอนรวมในห่วงโซ่อาหารทางทะเลบริเวณ อ่าวเพ จังหวัดระยอง ในช่วงเดือนมิถุนายนและกันยายน 2543 ตัวอย่างที่ศึกษาได้แก่ น้ำทะเล ดินตะกอนและตัวอย่างสิ่งมีชีวิตบางชนิดในห่วงโซ่อาหารซึ่งได้แก่ สัตว์หน้าดิน แพลงก์ตอน หอยแมลงภู่ หอยตลับลาย ปลาหน้าดินได้แก่ ปลาเห็ดโคน ปลาทรายแดง และปลา ทรายขาว ปริมาณความเข้มข้นของสารปิโตรเลียมไฮโดรคาร์บอนรวมวิเคราะห์โดยวิธี ฟลูออเรสเซนต์สเปกโตรคโคปีเทียบกับสารมาตรฐานไครซีน ผลการศึกษาพบว่าปริมาณความเข้มข้นของสารปิโตรเลียมไฮโดรคาร์บอนรวมในน้ำทะเล มีค่าอยู่ในช่วง 0.25 ถึง 1.03 ไมโครกรัมต่อลิตรและมีค่าความเข้มข้นเฉลี่ยเท่ากับ 0.61(+,ฑ)0.26 ไมโครกรัมต่อลิตร สารปิโตรเลียมไฮโดรคาร์บอนรวมในดินตะกอนมีค่าอยู่ ในช่วง 0.09 ถึง 6.38 ไมโครกรัมต่อกรัมและมีค่าความเข้มข้นเฉลี่ยเท่ากับ 1.53(+,ฑ)2.39 ไมโครกรัมต่อกรัม ระดับการปนเปื้อนในน้ำทะเลแะลดินตะกอนพบว่ามีค่าต่ำกว่าการปนเปื้อน บริเวณอื่น เช่น นิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด และปากแม่น้ำหลายแห่งของประเทศไทย ถึงแม้ว่า การเปื้อนของสารปิโตรเลียมไฮโดรคาร์บอนรวมในน้ำทะเล และดินตะกอนมีค่าต่ำ แต่พบว่า มีระดับการสะสมที่สูงในสัตว์หน้าดิน แพลงก์ตอน หอยแมลงภู่ ส่วนในหอยตลับลาย ปลาเห็ดโคน ปลาทรายแดง และปลาทรายขาว พบว่ามีการสะมที่ต่ำกว่ามาก จากการคำนวณค่าแฟคเตอร์ ความเข้มข้นทางชีวภาพจากน้ำทะเล พบว่าในสัตว์หน้าดินมีค่าสูงที่สุด รองลงมาได้แก่ แพลงก์ตอน และหอยแมลงภู่ ตามลำดับ ส่วนค่าแฟคเตอร์การสะสมทางชีวภาพจากดินตะกอนพบว่า สัตว์หน้าดินมีค่าสูงที่สุด รองลงมาได้แก่ หอยแมลงภู่ หอยตลับลาย ปลาทรายขาว ปลา ทรายแดง และปลาเห็ดโคน ตามลำดับ ค่าแฟคเตอร์การสะสมจากอาหารซึ่งใช้แพลงก์ตอนเป็น ตัวแทนของอาหารพบว่าหอยแมลงภู่มีค่าการสะสมสูงที่สุด รองลงมา ได้แก่ ปลาทรายขาว ปลาเห็ดโคน และปลาทรายแดง ผลจากการศึกษาชี้ให้เห็นถึงการสะสมของสารปิโตรเลียม ไฮโดรคาร์บอนรวมที่ค่อนข้างสูงในสัตว์ทะเล เมื่อเปรียบเทียบกับปริมาณในน้ำทะเลและ ดินตะกอน