การศึกษาความเป็นไปได้ในการใช้พืชสมุนไพรหนอนตายหยาก (~iStemona tubrosa~i Lour.) เพื่อควบคุมปริมาณการเกิดหนอนแมลงวันในมูลไก่นั้น ได้ใช้ไก่ไข่เพศผู้พันธุ์ดีคาร์บ อายุ 1 วัน จำนวน 380 ตัว เป็นสัตว์ทดลอง โดยเลี้ยงแยกเป็นกลุ่มในกรง ขนาด 70 x120 x 50 เซนติเมตร วางสูงจากพื้นปูน 30 เซนติเมตร วางแผนการทดลองใช้รูปแบบ Completely Randomize Design (CRD) ประกอบด้วย 5 กลุ่มการทดลอง กลุ่มการทดลองละ 4 ซ้ำ ซ้ำละ 19 ตัว และใช้รากพืชสมุนไพรหนอนตายหยากอบแห้งบดละเอียดผสมเพิ่มในสูตรอาหารไก่ที่ระดับ 0 3 6 9 และ 12 เปอร์เซ็นต์ ขณะเดียวกันได้ใช้รากสมุนไพรหนอนตายหยากทั้งในสภาพสดและ สภาพแห้งในระดับเปอร์เซ็นต์เดียวกัน บดผสมลงในมูลไก่ควบคุมโดยตรงอีกชุดหนึ่ง เพื่อการ เปรียบเทียบ ผลการศึกษาพบว่า ลูกไก่ที่ได้รับอาหารทดลองที่มีสมุนไพรหนอนตายหยากทุกสูตรมี สมรรถนะการผลิตส่วนใหญ่ไม่แตกต่างกับสูตรอาหารควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P>0.05) ยกเว้นอัตราการแลกเปลี่ยนอาหารและต้นทุนค่าอาหารต่อการเพิ่มน้ำหนักตัว 1 กิโลกรัมและ น้ำหนักไตที่พบว่ามีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) ในขณะเดียวกันพบว่า จำนวน ขนาด และน้ำหนักของหนอนแมลงวันที่เพาะจากมูลไก่ที่กินอาหารทดลองทุกระดับมีแนวโน้ม ลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.05) ซึ่งให้ผลเช่นเดียวกับการใช้รากสมุนไพรหนอนตาย หยากสภาพสดและสภาพแห้งคลุกผสมกับมูลไก่ควบคุมโดยตรง คือจะมีแนวโน้มลดลงเมื่อระดับ ความเข้มข้นของสมุนไพรหนอนตายหยากเพิ่มขึ้น โดยพบว่าที่ระดับ 9 เปอร์เซ็นต์ ของการใช้ สมุนไพรมีประสิทธิภาพดีที่สุด ทั้งด้านสมรรถนะการผลิตของสัตว์และการควบคุมหนอนแมลงวัน ดังนั้นการใช้รากสมุนไพรหนอนตายหยากเพื่อควบคุมแมลงวันบ้านในฟาร์มย่อมเป็นไปได้ แต่จะต้องมีการศึกษาเชิงลึกทางด้านสารออกฤทธิ์ที่สำคัญและพิษวิทยาก่อนการนำมาใช้เชิง พาณิชย์