งานวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาการเปลี่ยนแแปลงระดับความสามารถในการ ปล่อยออกซิเจนจากเม็ดเลือดแดงสู่เนื้อเยื่อ (P(,50)) และ 2,3-ดีพีจี ในเม็ดเลือดแดง ขณะออกกำลังกายอย่างหนักภายใต้สภาวะแวดล้อมที่มีปริมาณออกซิเจนปกติ (normoxia) และต่ำกว่าปกติ (hypoxia) ในกลุ่มนักกีฬาประเภทมีความอดทนสูงที่มีภาวะโลหิตจาง เปรียบเทียบกับกลุ่มที่ไม่มีภาวะโลหิตจาง โดยทำการทดสอบในอาสาสมัครเพศชายจำนวน 12 คน อายุระหว่าง 19-33 ปี ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักวิ่งระยะไกล ทุกคนมีการออกกำลังกาย อย่างสม่ำเสมอ ในเบื้องต้นได้แบ่งอาสาสมัครเป็น 2 กลุ่มเท่า ๆ กัน โดยใช้ระดับความ เข้มข้นของฮีโมโกลบินในเลือด (Hb) เป็นเกณฑ์ ได้แก่ กลุ่มโลหิตจาง (Hb< 14 กรัม/ 100 มล.) และกลุ่มควบคุม (Hb(+,ณ) 14 กรัม/100 มล.) อาสาสมัครส่วนใหญ่ถูกจัดอยู่ ในกลุ่มทดลองใด ๆ เพียงกลุ่มเดียว มีเพียงหนึ่งรายที่ร่วมอยู่ในกลุ่มทดลองทั้งสองกลุ่ม เนื่องจากมีการเปลี่ยนแปลงระดับ Hb อันเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงปริมาณการฝึกซ้อม จำนวนอาสาสมัครในกลุ่มโลหิตจางและกลุ่มควบคุมจึงเท่ากับ 6 และ 7 คน ตามลำดับ อาสาสมัคร ทั้งสองกลุ่มมีค่าเฉลี่ยของอายุน้ำหนัก ส่วนสูง และอัตราการใช้ออกซิเจนสูงสุด (Vo(,2)max) ในสภาวะ normoxia ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ให้อาสาสมัคร แต่ละคนออกกำลังกายแบบเพิ่มความหนักของงานด้วยการปั่นจักรยานจนหมดแรงภายใต้สภาวะ normoxia และ hypoxia (ความเข้มข้นออกซิเจนที่ใช้หายใจ = 14%) โดยการสุ่มลำดับก่อน หลังภายในวันเดียวกัน ทำการบันทึกอัตราการหายใจ และตัวแปรที่เกี่ยวกับการแลกเปลี่ยน แก๊ส รวมถึงความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดแดง (Sao(,2)) อย่างต่อเนื่องตลอดช่วงพัก และขณะออกกำลังกาย หนึ่งสัปดาห์ต่อมาอาสาสมัครแต่ละคนรับการทดสอบการออกกำลังกายที่ ระดับความหนัก 85% Vo(,2)max ภายใต้สภาวะ normoxia และ hypoxia โดยการสุ่มลำดับ ก่อนหลังภายในวันเดียวกัน เก็บตัวอย่างเลือดดำที่นาทีที่ 20 ขณะพัก และนาทีที่ 3 ขณะการออกกำลักายทั้งสองสภาวะแวดล้อม เพื่อนำไปวิเคราะห์หาปริมาณแก๊สและสาร 2,3-ดีพีจี แล้วคำนวณหาค่า P(,50) ตามสภาวะจริง (P(,50) ~iin vivo~i) และสภาวะมาตรฐาน (P(,50) standard) ผลการทดลองพบว่าสภาวะ hypoxia ลดค่างานสูงสุด, Vo(,2)max (p<0.01), O(,2) pulse (p<0.01) และ Sao(,2) ที่ Vo(,2)max (p<0.001) ในอาสาสมัคร ทั้งสองกลุ่ม โดยที่การเปลี่ยนแปลงของตัวแปรเหล่านี้ไม่ต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติระหว่างกลุ่ม ขณะออกกำลังกายที่ระดับ 85% Vo(,2)max ในสภาวะ normoxia ค่า standard P(,50) และ Sao(,2) ลดลง (p<0.01, p<0.001) แต่ไม่ทำให้ P(,50) ~iin vivo~i เปลี่ยนแปลงในอาสาสมัครทั้งสองกลุ่ม การเปลี่ยนแปลงของ Sao(,2) ในกลุ่มที่มีภาวะ โลหิตจางน้อยกว่ากลุ่มควบคุม (p<0.05) สำหรับการออกกำลังกายในสภาวะ hypoxia ค่า P(,50) ~iin vivo~i เพิ่มขึ้นจากขณะพัก (p<0.01) แต่ไม่แตกต่างจากขณะออกกำลังกาย ในสภาวะ normoxia ในอาสาสมัครทั้งสองกลุ่ม ส่วนค่า standard P(,50) ขณะออกกำลังกาย ในสภาวะ hypoxia ไม่แตกต่างกันจากขณะพัก แต่สูงกว่าขณะออกกำลังกายในสภาวะ normoxia (p<0.01) อย่างไรก็ตาม P(,50) ทั้ง ~iin vivo~i และ standard ของอาสาสมัคร ทั้งสองกลุ่มไม่มีความแตกต่างกันในทุกสภาวะ ถึงแม้ว่า 2,3-ดีพีจีในกลุ่มภาวะโลหิตจาง สูงกว่ากลุ่มควบคุม (p<0.001) ผลการทดลองจากการศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่า นักกีฬาที่มีภาวะ โลหิตจางน่าจะมีผลต่อการลดลงของ Sao(,2) ในระหว่างการออกกำลังกายในสภาวะ hypoxia แต่ไม่มีผลต่อ P(,50) ในระหว่างการออก กำลังกายทั้งสภาวะ normoxia และ hypoxia