วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบภาษชองสองถิ่นหลัก ได้แก่ภาษาชองที่พูดที่หมู่บ้านคลองพลู กิ่งอำเภอเขาคิชฌกูฏ และภาษาชองที่พูดที่ หมู่บ้านวังกระแพร อำเภอโป่งน้ำร้อน จังหวัดจันทบุรี โดยใช้ทฤษฎีแทกมีมิค (Tagmemic) ในการวิเคราะห์ระบบเสียงภาษาชองแต่ละถิ่นแล้วเปรียบเทียบความเหมือนและความแตกต่าง ระหว่างภาษาชองทั้งสองถิ่น ผลการศึกษาพว่า ภาษาชองถิ่นคลองพลูมีความเหมือนกับภาษาชองถิ่นวังกระแพรใน ระดับสรวิทยา (Phonemics) คือมีหน่วยเสียงพยัญชนะ 21 หน่วยเสียง ได้แก่ / p, p(h), b, t, t(h), d c c(h), (+,.), m, n, (...) (+,h), s, h, l, r, w, j/, หน่วยเสียงสระเดี่ยว 18 หน่วยเสียง ได้แก่ / i, i:, e, e:, (+,e), (+,e:), (+,.), (+,.):, (+,.), (+,.):, a, a:, u, u:, o, o:, (+,.), (+,.):, /, หน่วยเสียง สระประสม 1 หน่วยเสียง ได้แก่ / u(+,.) /, และลักษณะน้ำเสียง 4 ลักษณะคือ ลักษณะ น้ำเสียงปกติ / (R1) /, ลักษณะน้ำเสียงปกติตามด้วยการกักของเส้นเสียง / (R2) /, ลักษณะน้ำเสียงก้องมีลม / (R3) / และลักษณะน้ำเสียงก้องมีลมตามด้วยการกักของเส้นเสียง / (R4) /, พยางค์แบ่งออกเป็น 2 ชนิดคือ พยางค์ปิดและพยางค์เปิด คำมี 3 ประเภทคือ คำพยางค์เดียว, คำสองพยางค์ และคำสามพยางค์ และทำนองเสียงมี 2 ลักษณะคือ ทำนองเสียง ตกและทำนองเสียงขึ้น ภาษาชองถิ่นคลองพลู มีความแตกต่างจากถิ่นวังกระแพร ในด้านการใช้คำศัพท์ ต่างชุดกัน, รูปปรากฏของเสียงพยัญชนะในพยางค์หลักต่างกันที่ตำแหน่งพยัญชนะต้นและท้าย, เสียงสระของพยางค์หลักที่ถิ่นวังกระแพรส่วนใหญ่เป็นสระสูงกว่าที่ถิ่นคลองพลู, สัทลักษณะของลักษณะน้ำเสียงทั้ง 2 ถิ่นมีความแตกต่าง กล่าวคือน้ำเสียงก้องมีลม และ การกักของเส้นเสียงยังคงเด่นชัดในถิ่นคลองพลู แต่ไม่เด่นชัดในถิ่นวังกระแพร ซึ่ง สามารถคาดเดาได้ว่าภาษาชองถิ่นวังกระแพรอาจจะกลายเป็นภาษาที่มีวรรณยุกต์ในอนาคตได้