การเกิดแผลกดทับยังคงเป็นภาวะแทรกซ้อนสำคัญที่พบว่าเกิดขึ้นในผู้ป่วยที่เข้า รับการรักษาตัวในโรงพยาบาล ซึ่งเมื่อเกิดขึ้นส่งผลกระทบต่อผู้ป่วย ทำให้ผู้ป่วยได้ รับความทุกข์ทรมานจากอาการเจ็บปวดการติดเชื้อและการที่ต้องอยู่รับการรักษาในโรงพยาบาล เป็นระยะเวลาที่นานขึ้น การป้องกันการเกิดแผลกดทับจึงมีความสำคัญและเป็นความสามารถ ของพยาบาลในการที่จะทำการประเมินปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดแผลกดทับในผู้ป่วยอย่างถูกต้อง เพื่อคุณภาพของการดูแลผู้ป่วยที่เหมาะสม การศึกษาทางคลินิกครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความเสี่ยงของการเกิด แผลกดทับและการเกิดแผลกดทับในผู้ป่วยที่จำกัดการมีกิจกรรมที่เข้ารับการรักษาตัวใน โรงพยาบาล โดยทำการศึกษาในผู้ป่วยจำนวน 50 คน ที่เข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยแผนก อายุรศาสตร์ โรงพยาบาลศิริราช มหาวิทยาลัยมหิดล ระหว่างวันที่ 15 มกราคม 2544 ถึง 28 กุมภาพันธ์ 2544 เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการประเมินความเสี่ยงต่อการเกิดแผลกดทับ และการประเมินสภาพผิวหนังผู้ป่วยตั้งแต่วันแรกของการเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล เป็นเวลาเดียวกันของทุกวันจนกระทั่งผู้ป่วยจำหน่ายออกจากโรงพยาบาล หรือย้ายไปยัง หอผู้ป่วยอื่น ผลการศึกษาครั้งนี้ พบการกิดแผลกดทับในผู้ป่วยที่จำกัดการมีกิจกรรมและการ เคลื่อนไหว 21 คน (42%) เป็นผู้ชาย 10 คน ผู้หญิง 11 คน มีอายุเฉลี่ย 62 ปี โดยพบว่า เป็นผู้ที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไปจำนวน 12 คน และเจ็บป่วยด้วยโรคเรื้อรัง เช่น ความดัน โลหิตสูง เบาหวาน ไตวาย และโรคหัวใจ จำนวน 16 คน พบเกิดแผลกดทับจำนวน 55 แผล เป็นแผลกดทับระดับ 1 จำนวน 39 แผล (71%) และระดับ 2 จำนวน 16 แผล (29%) พบว่าเกิดสูง ในระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์แรกของการอยู่โรงพยาบาล (75%) และเกิดมากที่สุดในวันที่ 2 ของการอยู่โรงพยาบาล (22%) สำหรับการหายของแผลพบว่า แผลหาย 8 คน ไม่หาย 13 คน ในจำนวนผู้ที่แผลไม่หายพบว่าเป็นในระดับที่รุนแรงมากขึ้นถึง 12 คนและพบว่ามีจำนวน 6 คนที่จำหน่ายกลับไปบ้านโดยที่ยังมีแผล ผู้ป่วยที่มีแผลกดทับมีระยะเวลาเฉลี่ยของการ อยู่โรงพยาบาล 15 วัน ในขณะที่ผู้ป่วยที่ไม่มีแผลกดทับอยู่โรงพยาบาลนานเพียง 9 วัน การประเมินความเสี่ยงในผู้ป่วยจำนวน 21 คนที่เกิดแผลกดทับ พบว่า 20 คน (95%) มีความเสี่ยงต่อการเกิดแผลกดทับ ในวันแรกที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล โดยมีระดับ ความเสี่ยงสูง 9 คน ระดับปานกลาง 4 คน และระดับต่ำ 7 คน ส่วนในวันที่เกิดแผลพบว่า ผู้ป่วยทั้ง 21 คน มีความเสี่ยงต่อการเกิดแผลกดทับ ผลการศึกษาแสดงให้เห็นถึงความรุนแรงของปัญหาการเกิดแผลกดทับที่พบในกลุ่ม ผู้ป่วยที่มีการจำกัดการมีกิจกรรมและการเคลื่อนไหวที่ต้องการการประเมินการเกิดโดยเร็ว เพื่อเป็นการป้องกันและลดความรุนแรงของการเกิด และสนับสนุนถึงความต้องการของการ มีการประเมินความเสี่ยงต่อการเกิดแผลกดทับตั้งแต่ในวันแรกของการเข้ารับการรักษาใน โรงพยาบาล เพราะสามารถให้การทำนายการเกิดแผลกดทับได้ ในการศึกษานี้ผู้ศึกษาได้นำแบบการประเมินความเสี่ยงต่อการเกิดแผลกดทับซึ่ง แปลและดัดแปลงมาจากเครื่องมือการประเมินความเสี่ยงต่อการเกิดแผลกดทับของ Braden มาใช้ พบว่าเครื่องมือนี้สามารถให้การทำนายการเกิดแผลกดทับในกลุ่มผู้ป่วยที่มีการ จำกัดการมีกิจกรรมและการเคลื่อนไหวได้ โดยใช้ร่วมกับการประเมินสภาพผิวหนังของผู้ป่วย ในทุกวันของการอยู่โรงพยาบาล